Utworzenie Towarzystwa Jaszczurczego, bractwa rycerskiego w ziemi chełmińskiej. Jego założycielami byli chorąży Mikołaj z Ryńska, jego brat Jan oraz Fryderyk i Mikołaj z Kitnowa. Oficjalnym celem była wzajemna pomoc. Niektórzy historycy uważają, że ukrytym celem stowarzyszenia było przyłączenie ziemi chełmińskiej do Polski. W początkach istnienia Towarzystwo Jaszczurcze działało za wiedzą i aprobatą Zakonu Krzyżackiego. W bitwie pod Grunwaldem, gdy szala zwycięstwa przechyliła się na stronę polsko-litewską, Mikołaj z Ryńska wraz ze swoją chorągwią uszedł z…
Read More

Bitwa nad Worsklą. Wielki książę Litwy Witold wmieszał się w walkę o tron tatarskiej Złotej Ordy bez porozumienia się ze stryjecznym bratem Władysławem Jagiełłą, królem Polski i najwyższym księciem litewskim. Witold obiecał pomoc w przywróceniu na tron obalonemu chanowi Tochtamyszowi, w zamian za przekazanie mu władzy zwierzchniej nad ziemiami ruskimi, uznającymi zwierzchnictwo tatarskie. Witold zebrał armię, w skład której obok Litwinów i oddziałów wiernych Tochtamyszowi wchodziły chorągwie krzyżackie, polskie, prowadzone przez wojewodę krakowskiego Spytka II…
Read More

Pokój w Raciążu. W nocy z 22 na 23 maja w Raciążu zawarty został traktat pokojowy pomiędzy zakonem krzyżackim a państwem polsko-litewskim. Sygnatariuszami układu byli wielki mistrz Konrad von Jungingen, król Władysław II Jagiełło i wielki książę Litwy Witold. Jagiełło i Witold zgodzili się na oddanie Żmudzi krzyżakom; książę litewski obiecał ponadto, że w razie wojny z zakonem o Żmudź nie zwróci się o pomoc do króla Władysława. Strona polska mogła odkupić od Krzyżaków ziemię…
Read More

Wielki książę Litwy Witold wyruszył na wojnę ze swoim zięciem, wielkim księciem moskiewskim Wasylem I Dymitriewiczem. W jego armii oprócz wojsk litewskich, ruskich, posiłkowych krzyżackich był też 5-tysięczny posiłkowy oddział polski. Dowodził nim marszałek Królestwa Polskiego Zbigniew z Brzezia. Nad rzeką Oką armia litewska spotkała się z wojskami moskiewskimi wspieranymi przez Tatarów i zbuntowanego litewskiego księcia Bolesława Świdrygiełłę. Wojska Witolda próbowały sforsować rzekę ale przeciwnik skutecznie temu przeciwdziałał. Do walnej bitwy ostatecznie nie doszło. 14…
Read More

Wojska zakonne skoncentrowane w rejonie Brodnicy w ziemi chełmińskiej przypuściły główny atak na ziemię dobrzyńską. Operacją dowodził sam wielki mistrz Ulrich von Jungingen. Po przekroczeniu Drwęcy, Krzyżacy zajęli bez walki Rypin i Lipno. Okoliczne wsie zostały spalone. Wojska zakonne przeszły następnie pod zamek w Dobrzyniu (18 sierpnia), który pomimo oporu załogi zdobyli i spalili. W ogniu zginęło około dwustu obrońców oraz część okolicznej ludności szukającej w warowni schronienia. Dwa dni później (20 sierpnia), oddziały krzyżackie…
Read More

W pierwszym etapie wielkiej wojny pomiędzy Polską i Litwą a zakonem krzyżackim wojska zakonne oraz krzyżaccy zaciężni zdobyli miasto i zamek w Bydgoszczy. Łatwy sukces krzyżacy osiągnęli dzięki zdradzie dowódcy polskiej załogi – burgrabiego Bernarda. Zdobyte miasto zostało podporządkowane komturowi świeckiemu Heinrichowi von Plauen. Kilka dni po zwycięstwie komtur przybył do Bydgoszczy, gdzie mieszczanie złożyli mu hołd.

W Brześciu nad Bugiem król Władysław II Jagiełło i wielki książę litewski Witold opracowali plan wojny z zakonem krzyżackim.

Król Węgier Zygmunt Luksemburski wypowiedział wojnę Polsce. Dokument wystawiony w Budzie, został dostarczony 12 lipca polskiemu królowi. Wypowiedzenie wojny było konsekwencją przymierza jakie zawarł Zygmunt z zakonem krzyżackim w październiku 1409 r. Jesienią 1410 r. wojska węgierskie zaatakowały Polskę, jednak poniosły klęskę w bitwie pod Bardiowem. W 1412 r. walczące strony zawarły układ pokojowy w Lubowli.

Przeprawa pod Czerwińskiem. Podczas Wielkiej Wojny z zakonem krzyżackim wojska koronne króla Władysława II Jagiełły skoncentrowane pod Czerwińskiem i rozpoczęły przeprawę przez Wisłę. Zadanie było bardzo trudne od strony technicznej i logistycznej bowiem przemieścić na drugi brzeg rzeki należało około 25 tysięcy ludzi oraz kilka tysięcy wozów. By tego dokonać posłużono się nowatorskim na ówczesne czasy rozwiązaniem: w Kozienicach pod nadzorem mistrza Jarosława zbudowano most pływający który następnie spławiono 150 kilometrów w dół rzeki, w…
Read More

Podczas wojny Polski i Litwy z zakonem krzyżackim, dwa dni przed bitwą pod Grunwaldem wojska królewskie stoczyły bitwę na przedpolach miasta Dąbrówna. Polacy i Litwini, być może z pomocą Tatarów pokonawszy oddziały krzyżackie, rzucili się do szturmu na umocnienia miasta i po około trzech godzinach je zdobyli. Zwycięzcy doszczętnie złupili, a następnie całkowicie zniszczyli Dąbrówno.

Po walnym zwycięstwie sprzymierzonych wojsk króla polskiego Władysława II Jagiełły i księcia litewskiego Witolda nad zakonem krzyżackim pod Grunwaldem, oddziały zwycięzców przybyły pod Malbork i rozpoczęły oblężenie silnie ufortyfikowanej stolicy państwa zakonnego. Armia polsko-litewska nie dysponowała wystarczającą ilością sprzętu oblężniczego oraz cierpiała z powodu niedostatku żywności i szerzącej się epidemii biegunki. Nieszczelne i nieskuteczne oblężenie zamku trwało do drugiej połowy września. Wtedy obóz pod Malborkiem opuściły najpierw oddziały litewsko-ruskie a następnie wojska koronne.

Bitwa pod Koronowem (właściwie pod wsią Łąsko) pomiędzy wojskami posiłkowymi zakonu krzyżackiego pod dowództwem Michała Küchmeistra a siłami polskimi prowadzonymi przez wojewodę poznańskiego Sędziwoja Ostroroga. W kilkugodzinnej bitwie przerywanej na odpoczynki, wymianę jeńców, a nawet wzajemny poczęstunek winem, Polacy i wspomagający ich Tatarzy odnieśli świetne zwycięstwo. Zdobyczna krzyżacka chorągiew została zawieszona w katedrze na Wawelu.