Obrona Wielkiej Brytanii przed niemiecką ofensywą powietrzną. Brytyjczyków wspomagali polscy lotnicy w dwóch dywizjonach Polskich Sił Powietrznych (nr 302 i 303) oraz jednostkach brytyjskiego lotnictwa (RAF). Dywizjon 303 wyróżnił się odnosząc największą liczbę zestrzeleń, mimo późnego wejścia do walki.
Polska Marynarka Wojenna w tym okresie miała 2 krążowniki, 9 niszczycieli oraz 5 okrętów podwodnych. Polskie okręty brały udział we wszystkich kampaniach morskich na wodach oblewających Europę, od Arktyki po Morze Śródziemne.
Samodzielna Brygada Strzelców Karpackich odznaczyła się w walkach w obronie Tobruku, miasta portowego o wysokim znaczeniu strategicznym. W 1943 r. w Afryce wyróżnił się również Polski Zespół Myśliwski zwany „Cyrkiem Skalskiego”.
I Korpus Polski powstał w 1940 r. w Szkocji z zadaniem obrony jej wybrzeży w razie niemieckiej inwazji. W 1943 roku jego trzon stanowiły 1 Dywizja Pancerna, 1 Samodzielna Brygada Spadochronowa oraz 16 Brygada Pancerna.
Po agresji Niemiec na ZSRR Sowieci zgadzają się na sformowanie wojsk z polskich więźniów na terenie Związku Radzieckiego. Siły te zostają następnie przeniesione na Bliski Wschód kontrolowany przez Brytyjczyków. W 1943 roku wydzielono z nich 2 Korpus Polski pod dowództwem gen. Władysława Andersa.
Od wiosny 1944 r. 2 Korpus Polski jako część brytyjskiej 8 Armii walczył na terenie Włoch. W maju uczestniczył w decydującej, czwartej bitwie o Monte Cassino, zakończonej sukcesem. Później wziął udział w wyzwoleniu Ankony i Bolonii.
Na terenie Francji od sierpnia 1944 r. walczyła 1 Dywizja Pancerna pod dowództwem gen. Stanisława Maczka, która odznaczyła się w krwawej bitwie pod Falaise. W 1944 r. polscy czołgiści wzięli udział w wyzwalaniu Belgii i Holandii, a swój szlak bojowy zakończyli w 1945 r. zajmując bazę Kriegsmarine w Wilhelmshaven na terytorium III Rzeszy.
We wrześniu 1944 r. polska 1 Samodzielna Brygada Spadochronowa uczestniczyła w nieudanej alianckiej operacji powietrzno-desantowej „Market-Garden”.