Połączone armie, polska Kazimierza IV Jagiellończyka i czeska Władysława Jagiellończyka, stanęły pod Wrocławiem i rozpoczęły oblężenie miasta. Wrocław, wierny Maciejowi Korwinowi, królowi Czech i Węgier z którym Jagiellonowie rywalizowali o koronę, obronił się. W początkach grudnia walczący władcy podpisali rozejm.

Zawarcie antypolskiego przymierza pomiędzy biskupem warmińskim Mikołajem Tungenem i Zakonem Krzyżackim, a królem Węgier Maciejem Korwinem. Król Polski Kazimierz IV Jagiellończyk nie chciał uznać decyzji kapituły warmińskiej, która obrała biskupem Tungena i popierał kandydaturę Wincentego Kiełbasy. Konflikt o obsadę biskupstwa warmińskiego doprowadził w następnym roku do wojny zwanej  ”wojną popią” lub ”wojną księżą”.

Wojska króla Czech i Węgier Macieja Korwina zostały rozbite pod Krosnem nad Odrą przez sprzymierzonego z Polską margrabiego brandenburskiego.

Biskup warmiński Mikołaj Tungen, który w porozumieniu z zakonem krzyżackim i królem węgierskim Maciejem Korwinem wszczął wojnę przeciw Polsce, na sejmie w Piotrkowie ukorzył się przed królem Kazimierzem IV Jagiellończykiem i otrzymał przebaczenie. Jeszcze tego samego dnia zawarto układ, na mocy którego biskup Tungen zachował swój urząd. Ponadto kapituła warmińska utrzymała prawo elekcji biskupa, ale ta kandydatura miała być kosultowana z królem. 

Bitwa pod Zasławiem nad rzeką Horyń (obecnie na Ukrainie). Połączone wojska koronne pod wodzą Mikołaja z Chodcza oraz litewskie pod wodzą Semena Holszańskiego rozgromiły Tatarów. Według najprawdopodobniej przesadzonych informacji spośród 9000 Tatarów ocalało ledwie pięćdziesięciu.

Bitwa pod Preszowem (obecnie miasto na Słowacji) pomiędzy wojskiem króla Czech i nowowybranego króla Węgier Władysława Jagiellończyka a wojskiem jego brata, królewicza Jana Olbrachta. Jan Olbracht, dysponujący znacznie mniejszymi siłami bitwę przegrał. W wyniku starcia zginęło około pięciuset Polaków. Konflikt pomiędzy Jagiellonami spowodowany był rywalizacją o koronę węgierską po śmierci króla Węgier Macieja Korwina.

Król Jan I Olbracht, który wyruszył do Mołdawii by osadzić na tamtejszym tronie królewicza Zygmunta, zwinął oblężenie Suczawy (stolicy Mołdawii). Po zawarciu rozejmu z hospodarem Stefanem Wielkim, rozpoczął odwrót ku granicy Polski.

Pod Czerniowcami na Bukowinie został pobity przez Mołdawian oddział Mazowszan. Mazowszanie jechali na odsiecz królowi Janowi I Olbrachtowi, który kilka dni wcześniej poniósł klęskę w lesie bukowińskim pod Koźminem.

Polska i Mołdawia podpisały w Krakowie układ, w myśl którego hospodar Stefan III Wielki przestał być lennikiem króla polskiego Jana I Olbrachta. Oba państwa, a także Węgry i Litwę połączyło przymierze skierowane przeciw rosnącej w potęgę Turcji. Nierozwiązanym problemem i przyczyną późniejszych konfliktów polsko–mołdawskich pozostawała nadal sprawa Pokucia, do którego mołdawscy hospodarowie rościli sobie prawa.

Śmierć Jana I Olbrachta. Król Polski zmarł w Toruniu, w trakcie przygotowań do wojny z zakonem krzyżackim. Serce monarchy umieszczono w toruńskim kościele św. Jana, zaś ciało przewieziono do Krakowa i pochowano w katedrze na Wawelu.