W 1600 r. król Zygmunt III Waza panujący w Rzeczypospolitej od 1587 r., a w Szwecji od 1592 r., został zdetronizowany przez szwedzki parlament (Riksdag). Prawa do tronu pozbawiono również jego potomków. W odpowiedzi na to, Zygmunt III dokonał inkorporacji Estonii do Rzeczypospolitej, co było zgodne z obietnicą zawartą w pacta conventa. Detronizacja oraz inkorporacja Estonii stały się przyczyną rozpoczęcia wojen ze Szwecją.

Bitwa pod Kiesią (Wenden). Wojska litewskie pod wodzą wojewody wendeńskiego Jerzego Farensbacha rozbiły czterokrotnie liczniejszą armię szwedzką. Decydującym momentem bitwy, przesądzającym o jej wyniku, była druzgocząca szarża polskiej husarii.

Wojska polskie hetmana wielkiego koronnego Jana Zamoyskiego po oblężeniu zdobyły Wolmar (obecnie Valmiera na Łotwie), broniony przez szwedzką załogę pod dowództwem gen. Jakuba de la Gardie. Było to starcie w trakcie toczącej się od 1600 r. wojny polsko-szwedzkiej o Inflanty.

Bitwa pod Rakvere. W trakcie wojen polsko-szwedzkich o Inflanty, hetman polny litewski Jan Karol Chodkiewicz, dowodząc wojskami litewskimi idącymi na odsiecz polskiej załodze w zamku Rakvere, rozbił straż przednią armii szwedzkiej.

Jan Zamoyski był jedną z najwybitniejszych postaci polskiej sceny politycznej przełomu XVI i XVII w. Karierę rozpoczął za panowania ostatniego Jagiellona, króla Zygmunta II Augusta, obejmując w 1565 r. stanowisko sekretarza królewskiego. Zdobył wówczas popularność wśród szlachty, dzięki głoszeniu haseł propagujących demokrację szlachecką. Popierał stronnictwo antyhabsburskie. Za panowania Stefana Batorego osiągnął najwyższe urzędy w Rzeczypospolitej. Od 1576 r. sprawował urząd podkanclerzego koronnego, a następnie w 1578 r. otrzymał kanclerstwo wielkie koronne. Za wierną służbę Batory…
Read More

Załoga szwedzka obsadzająca miasto Parnawę w Inflantach poddała się wojskom litewskim pod dowództwem hetmana wielkiego litewskiego Jana Karola Chodkiewicza. 

Śmierć cara Iwana IV Groźnego w 1584 r. zapoczątkowała długotrwały kryzys państwa moskiewskiego tzw. czas Wielkiej Smuty (1598-1613). Sąsiedzi Moskwy wykorzystali jej osłabienie, uczestnicząc w wewnętrznych rozgrywkach politycznych i próbując osadzić na tronie carskim własnych kandydatów. Rzeczypospolita choć nie znajdowała się w stanie wojny z państwem moskiewskim, to jednak magnaci, nie zważając na oficjalnie stanowisko państwa polsko-litewskiego, próbowali realizować własne interesy. W 1609 r. król Polski, Zygmunt III Waza, wbrew sejmowi wypowiedział oficjalnie wojnę Rosji.…
Read More

Załoga moskiewska poddała Smoleńsk wojskom Rzeczypospolitej. Działania wojenne przeciw Moskwie rozpoczęły się na wiosnę 1609 r. Głównym celem kampanii było zdobycie Smoleńska, który stanowił bramę do Moskwy. 29 września 1609 r. awangarda wojsk litewskich pod wodzą Lwa Sapiehy dotarła pod bramy miasta rozpoczynając oblężenie. Smoleńsk poddał się 13 czerwca 1611 r. po ponad 20 miesiącach walk. Wojska Rzeczypospolitej prowadzone przez samego króla Zygmunta III Wazę liczyły ok. 30 tys. żołnierzy. Garnizonem moskiewskim w sile około…
Read More

Elektor brandenburski Jan Zygmunt Hohenzollern złożył hołd lenny z Prus Książęcych królowi polskiemu  Zygmuntowi III Wazie.

W Żytomierzu Stanisław Żółkiewski przeprwadził negocjacje z Kozakami o przywróceniu rejestru wojsk kozackich. W zamian hetman żądał powstrzymania wypraw łupieżczych na Turcję.

Rozpoczęcie obrad sejmu Rzeczypospolitej Obojga Narodów, na którym królewiczowi Władysławowi Wazie zezwolono na wyprawę przeciwko Moskwie w celu odzyskania tronu carskiego.