W Wilnie aresztowano Szymona Konarskiego, przywódcę i organizatora konspiracji niepodległościowej w zaborze rosyjskim na wschód od Bugu (tzw. Ziemie Zabrane).
W Wilnie aresztowano Szymona Konarskiego, przywódcę i organizatora konspiracji niepodległościowej w zaborze rosyjskim na wschód od Bugu (tzw. Ziemie Zabrane).
Rozstrzelanie w Wilnie Szymona Konarskiego. Oficer powstania listopadowego, działacz Wielkiej Emigracji, a przede wszystkim słynny emisariusz Stowarzyszenia Ludu Polskiego na Litwie i Wołyniu. Aresztowany w maju 1838 r., po niemal rok trwającym, szeroko prowadzonym śledztwie, skazany na śmierć i publicznie rozstrzelany na Pohulance.
W Radomiu odbyła się narada ks. Piotra Ściegiennego z przedstawicielami Związku Narodu Polskiego, na której został zatwierdzony plan powstania, planowanego na 27 października.
W Krakowie odbyła się narada działaczy konspiracyjnych z ziem polskich pod przewodnictwem Ludwika Mierosławskiego, autora planu ogólnonarodowego powstania, którego termin wyznaczono na noc z 21 na 22 lutego tegoż roku. Kraków miał zostać siedzibą przyszłego Rządu Narodowego.
Pod Lisią Górą, w okolicach Tarnowa, chłopi rozbili oddział powstańczy Franciszka Wiesiołowskiego. Dwa dni później rozpoczęły się masowe wystąpienia chłopów galicyjskich przeciwko dworom ziemiańskim, czyli tzw. Rabacja.
W celu uniemożliwienia wybuchu powstania oddziały austriackie pod dowódtwem gen. Ludwiga Collina wkroczyły i obsadziły Kraków. W trakcie okupacji austriackiej żołnierze byli ostrzeliwywani przez spiskowców, co zmusiło Austriaków ostatecznie do ewakuacji miasta po kilku dniach okupacji.
Pod Narajowem (Galicja Wschodnia) liczący 40 osób oddział powstańczy dowodzony przez Teofila Wiśniowskiego rozbił austriackich huzarów.
Wybuchło powstanie krakowskie pod kierownictwem Edwarda Dembowskiego i Jana Tyssowskiego. Powstańcom udało się opanować miasta Chrzanów i Jaworzno.
Wybuchło powstanie chochołowskie na Podhalu, planowane jako wsparcie dla powstańców krakowskich. Oddziały powstańcze zostały jednak rozbrojone przez okolicznych chłopów.
Korzystając z wyjścia z Krakowa oddziałów austriackich gen. Ludwiga Collina, które wkroczyło do miasta 18 lutego, powołano powstańczy Rząd Narodowy. Na jego czele stanęli Jan Józef Tyssowski, Ludwik Gorzkowski i Aleksander Grzegorzewski. Dzień później wydali oni „Manifest do Narodu Polskiego” z radykalnym programem społecznym.
Stłumienie powstania chochołowskiego przez wojsko austriackie i chłopów z Czarnego Dunajca.
Pod Gdowem miała miejsce jedyna bitwa powstania krakowskiego. Oddział austriacki płk. Ludwiga von Benedeka pokonał po krótkiej walce oddział powstańczy.
Procesja zorganizowana w celu zjednania chłopów dla powstania krakowskiego została ostrzelana na Podgórzu pod Krakowem przez wojsko austriackie gen. Ludwiga Collina. Zginął wówczas Edward Dembowski, organizator procesji, jeden z najbardziej radykalnych ówczesnych działaczy narodowych.
Wojska powstańców krakowskich złożyły broń przy przekraczaniu granicy pruskiej.
Podczas powstania krakowskiego wojska austriackie, pruskie i rosyjskie zajęły Kraków. Stłumione po 9 dniach, powstanie to było jedyną próbą wzniecenia walk przeciwko wszystkim trzem zaborcom. Do największego ich natężenia doszło w zaborze austriackim, znacznie mniejsze rozmiary przybrały one w zaborze rosyjskim i pruskim. W wyniku powstania Rzeczpospolita Krakowska, na mocy układu w Cieplicach z 16 listopada 1846 r. między Rosją, Austrią i Prusami, została włączona do terytorium Austrii. Było to najkrótsze powstanie na ziemiach polskich…
Read More
W Siedlcach stracono Pantaleona Potockiego, dowódcę ataku na rosyjskie koszary w Siedlcach w lutym 1846 r.
Teofil Wiśniowski, sekretarz Centralizacji Towarzystwa Demokratycznego Polskiego, dowódca oddziału w czasie powstania z 1846 r., został powieszony wraz z emisariuszem TDP Józefem Kapuścińskim na Górze Stracenia w Kleparowie pod Lwowem.
Na wieść o wybuchu rewolucji w Wiedniu i obaleniu kanclerza Klemensa Metternicha, rozpoczęła się Wiosna Ludów w Krakowie. Austriacki komisarz Deym podjął decyzję, pod naciskiem krakowskich notabli, o uwolnieniu więźniów politycznych. Fakt ten wzbudził powszechny entuzjazm. Następnego dnia w Krakowie powstał Komitet Narodowy.
Początek Wiosny Ludów we Lwowie. Pod naciskiem demonstracji, gubernator Lwowa hr. Stadion, zgodził się na utworzenie Gwardii Narodowej. Czterdziestoosobowy komitet zajął się opracowywaniem adresu do cesarza i zbieraniem pod nim podpisów.
Początek Wiosny Ludów w Poznaniu. Na wieść o wypadkach berlińskich, w Poznaniu zawiązał się Komitet Narodowy, który zajął się opracowaniem petycji do króla Prus Fryderyka Wilhelma IV. Jednocześnie wybrano delegację, która miała przedstawić petycję w Berlinie.
Zwolniony z więzienia w Moabicie w Berlinie w czasie Wiosny Ludów w Niemczech, Ludwik Mierosławski przybył do Poznania. Stanął on na czele Wydziału Wojennego Komitetu Narodowego, który rozpoczął organizację wojska wielkopolskiego. 11 kwietnia pruski gen. Wilhelm Willisen zmusił władze wielkopolskie, w umowie zawartej w Jarosławcu, do ograniczenia liczebności oddziałów polskich, formowanych odtąd w czterech obozach. Dwa dni później, 13 kwietnia, Ludwik Mierosławski został mianowany „inspektorem obozów polskich”. Na czele zorganizowanych w kwietniu 1848 r. oddziałów…
Read More
Adam Mickiewicz podpisał w Rzymie akt zawiązania Legionu Włoskiego. W lutym 1848 r. we Francji wybuchła rewolucja. Niebawem nastroje rewolucyjne przeniknęły do innych krajów inicjując, serię zrywów rewolucyjno-narodowych zwanych Wiosną Ludów. Zasięgiem swoim objęła ona poza Francją, Niemcy, Włochy oraz monarchię habsburską. Jeden z najwybitniejszych polskich poetów, Adam Mickiewicz, wraz z 13 innymi polskimi działaczami emigracyjnymi, licząc na stworzenie formacji podobnej do walczących u boku Napoleona Legionów Polskich gen. Dąbrowskiego, podpisał w Rzymie akt powstania…
Read More
W czasie Wiosny Ludów w Krakowie ukonstytuował się Komitet Narodowy. Rozpoczęto organizować krakowską Gwardię Narodową.
Podczas Powstania Wielkopolskiego w czasie Wiosny Ludów doszło do pierwszych starć sił powstańczych z oddziałami pruskimi. Powstańcy pod wodzą Jakuba Krauthofera-Krotowskiego zaatakowali żołnierzy pruskich pod Kórnikiem, w odwecie oddziały pruskie spacyfikowały Kórnik i Bnin.
W czasie Wiosny Ludów pod Odolanowem powstańczych wojska wielkopolskich stoczyły zwycięską potyczkę z oddziałami pruskimi.