Oś Czasu – Strona 41 – Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie

1831

3 sierpnia

W czasie powstania listopadowego 1. Brygada z 2. Dywizji Dragonów rosyjskich gen. mjr. Josipa Anrepa uderzyła z zaskoczenia na oddziały polskie strzegące przepraw na Warcie. Siły powstańcze składały się z 6 szwadronów z 3., 4. i 5. Pułków Ułanów oraz kompanii 2., 4., 8. i 9. Pułków Piechoty – łącznie 550 szabel i 400 bagnetów, wspartych oddziałem pospolitego ruszenia – ok. 450 kosynierów pod komendą gen. bryg. Zygmunta Stryjeńskiego. Z powodu źle ustawionych czat, rosyjskie…
Read More

11 sierpnia

Pod Bolimowem, wysłana dzień wcześniej z Warszawy, delegacja sejmowa zmusiła gen. dyw. Jana Skrzyneckiego do dymisji z funkcji naczelnego wodza. Decyzja była spowodowana nieudolnym dowodzeniem przez niego armią, w wyniku czego, siły rosyjskie dotarły niemal bez walki pod Warszawę. Nowym, tymczasowym wodzem powstania został gen. dyw. Henryk Dembiński. Delegacja sejmowa mianowała szefem sztabu gen. dyw. Tomasza Łubieńskiego, a kwatermistrzem armii gen. bryg. Ignacego Prądzyńskiego. Wybrany przez gen. Dembińskiego na doradcę gen. Skrzynecki utrzymał jednak swoje…
Read More

15 sierpnia

Towarzystwo Patriotyczne sprowokowało rozruchy antyrządowe w Warszawie. Powodem podjęcia działań przez to radykalne ugrupowanie niepodległościowe były klęski wojsk polskich w walkach z Rosjanami. Podburzony przez członków Towarzystwa Patriotycznego tłum zajął Zamek Królewski i powiesił przebywających tam w areszcie oficerów podejrzanych o zdradę. Zginęło wówczas 7 osób, a wśród nich gen. dyw. Antoni Jankowski, gen. bryg. Józef Hurtig i gen. bryg. Ludwik Bukowski. Zmuszono do wycofania się z kierowania wojskiem wcześniej zdymisjonowanego gen. dyw. Jana Skrzyneckiego.…
Read More

17 sierpnia

17 sierpnia 1831 r. pełniący obowiązki naczelnego wodza Wojska Polskiego gen. dyw. Henryk Dembiński polecił dokonać dalekiego rozpoznania na przedpolu Warszawy, aby zorientować się w położeniu zbliżających się do stolicy Rosjan. Zadanie powierzono początkowo jednej brygadzie wspartej artylerią, ale ostatecznie do jego wykonania skierowano zaledwie 2 bataliony 2. Pułku Piechoty Liniowej, które wsparto 3 szwadronami słabego 2. Pułku Jazdy Kaliskiej i 2 działami pieszymi. Niedoświadczony w dowodzeniu dużymi zgrupowaniami wojska ppłk Auguste Le Gallois, wykonując…
Read More

19 sierpnia

Rada Wojenna podjęła decyzję o wysłaniu korpusu gen. dyw. Girolama Ramorina na Podlasie oraz korpusu gen. dyw. Tomasza Łubieńskiego w Płockie z zadaniem przerwania linii zaopatrzenia zbliżającej się do Warszawy armii rosyjskiej feldmarsz. Iwana Paskiewicza. Ostatecznie jednak obie wyprawy nie osiągnęły zamierzonego celu, a oddziałów powierzonych generałom Łubińskiemu i Ramorinie zabrakło podczas szturmu Warszawy przez wojska rosyjskie.

20 sierpnia

Nowym naczelnym wodzem armii polskiej w powstaniu listopadowym został gen. dyw. Kazimierz Małachowski. Zastąpił on gen. dyw. Henryka Dembińskiego. Faktycznie kierownictwo siłami powstańczymi objęli jednak prezes rządu gen. piech. Jan Krukowiecki i gen. dy

28 sierpnia

Pod Międzyrzecem Podlaskim oddział wydzielony z korpusu gen. dyw. Girolamo Ramorino pod dowództwem gen. dyw. Ignacego Prądzyńskiego pobił Rosjan z 26. Dywizji Piechoty gen. lejt. Jewgienija Gołowina. Rosjanie poniósłszy niewielkie straty wycofali się.

29 sierpnia

Pod Rogoźnicą siły powstańcze korpusu gen. dyw. Girolamo Ramorino rozbiły rosyjską osłonę 26. Dywizji Piechoty. Z oddziału liczącego 2,1 tys. żołnierzy, 1 tys. z dowódcą sił nieprzyjacielskich gen. Werpachowskim dostało się do niewoli, a 500 zginęło. W wa

6 września

Początek szturmu Warszawy.

W końcu listopada 1830 r. w Warszawie wybuchło powstanie przeciw rosyjskiemu zaborcy. Choć nieprzygotowywane, szybko ogarnęło całe Królestwo Polskie, będące w unii personalnej z Rosją od kongresu wiedeńskiego w 1815 r. Początkowo Polacy w szeregu bitew skutecznie stawili opór liczniejszym i doświadczonym Rosjanom. Jednak po ponad półrocznych walkach wojska rosyjskie gen. feldmarsz. Iwana Paskiewicza, liczące 77 tys. żołnierzy, wspartych 390 działami, podeszły pod Warszawę, stolicę Królestwa Polskiego i rozpoczęły jej dwudniowy szturm. Dostępu do Warszawy…
Read More

8 września

Kapitulacja Warszawy podczas Powstania Listopadowego. Wojska polskie wycofały się na Pragę.

10 września

Rezygnacja gen. dyw. Kazimierza Małachowskiego z funkcji naczelnego wodza Wojska Polskiego. W jego miejsce Rada Wojenna wybrała gen. dyw. Macieja Rybińskiego.

12 września

Pod Kockiem oddział gen. bryg. Tomasza Konarskiego stoczył nierozstrzygniętą bitwę z awangardą sił rosyjskich dowodzonych przez gen. piech. Grigorija Rosena.

17 września

II Korpus Polski pod dowództwem gen. dyw. Girolamo Ramorino przekroczył granicę austriacką.

23 września

W Płocku sejm powstańczy złożył z funkcji naczelnego wodza armii polskiej gen. dyw. Macieja Rybińskiego. Jego następcą został gen. dyw. Jan Nepomucen Umiński.

24 września

Nie uznając decyzji sejmu powstańczego w sprawie dymisji gen. dyw. Macieja Rybińskiego Wojsko Polskie zmusiło do rezygnacji z funkcji naczelnego wodza. gen. dyw. Jana Nepomucena Umińskiego. Ostatnim naczelnym wodzem armii polskiej w powstaniu listopadowym

25 września

Wojska rosyjskie feldmarsz. Iwana Paskiewicza rozpoczęły oblężenie Modlina podczas powstania listopadowego.

5 października

Pod Księtem nad granicą pruską doszło do ostatniej bitwy powstania listopadowego. Karabinierzy polscy i 13. Pułk Ułanów dowodzeni przez ppłk. Alojzego Janowicza pobili ścigających ich rosyjskich dragonów.

5 października

Wojsko Polskie pod dowództwem ostatniego wodza naczelnego powstania listopadowego – gen. dyw. Macieja Rybińskiego przekroczyło granicę pruską pod Brodnicą, gdzie złożyło broń.

9 października

Przed wojskami rosyjskimi skapitulowała załoga twierdzy Modlin.

21 października

Kapitulacja Zamościa.

W nocy z 29 na 30 listopada 1830 r. w Warszawie wybuchło powstanie przeciw rosyjskiemu zaborcy. Walki szybko ogarnęły terytorium całego Królestwa Polskiego, które pozostawało w unii personalnej z Rosją od kongresu wiedeńskiego w 1815 r. Pod koniec sierpnia wojska rosyjskie gen. feldmarsz. Iwana Paskiewicza podeszły pod Warszawę, stolicę Królestwa Polskiego i w wyniku dwudniowego szturmu 6 i 7 września zmusiły polskie oddziały do opuszczenia miasta. Wojsko Polskie wycofało się początkowo do pobliskiej twierdzy w…
Read More

1832

28 grudnia

Powstanie komitetu "Zemsta Ludu".

Po upadku powstania listopadowego (1830-1831) Joachim Lelewel i płk. Józef Zaliwski – działacze niepodległościowi założyli na emigracji tajną organizację „Zemsta Ludu”. Jej celem było zorganizowanie zbrojnej wyprawy do Królestwa Polskiego i wzniecenie rewolucji. Akcja ta miała być skoordynowana z podobnymi działaniami w innych częściach Europy. Ostatecznie w 1833 r. nieliczne grupki spiskowców pod dowództwem płk. Zaliwskiego przedostały się do Królestwa Polskiego, licząc na wywołanie zbrojnego powstania, jednak policja rosyjska i austriacka szybko rozbiła partyzantkę, a…
Read More

1833

19 marca

Kilkuosobowy oddział partyzancki pod dowództwem płk. Józefa Zaliwskiego przekroczył pod Ulanowem (lubelskie) granicę austriacko-rosyjską z zamiarem wywołania powstania w Królestwie Polskim. Tzw. partyzantka Zaliwskiego jednak zakończyła się niepowodzeniem

14 czerwca

Rosjanie pojmali Artura Zawiszę.

W lasach pod Krośniewicami jeden z oddziałów partyzantki Zaliwskiego został otoczony i rozbity, a sam dowódca, Artur Zawisza, wzięty do niewoli. Oddział ten walczył w Królestwie Polskim z Rosjanami od kwietnia 1833 r. wraz z szeregiem innych, które próbowały wzniecić powstanie przeciw zaborcy. Artura Zawiszę osadzono w warszawskim więzieniu w dawnym klasztorze Karmelitów, a w listopadzie 1833 r. skazano na śmierć i powieszono w Warszawie na placu, który dziś nosi jego imię.

1834

1 lutego

”Hufiec Święty" podjął nieudaną próbę wzniecenia powstania w Piemoncie. Był to oddział sformowany z emigrantów polskich z zakładu w Besançon (Francja) pod dowództwem płk. Ludwika Oborskiego. Próby dokonano wespół z rewolucjonistami Giuseppe Ma

”Hufiec Święty” podjął nieudaną próbę wzniecenia powstania w Piemoncie. Był to oddział sformowany z emigrantów polskich z zakładu w Besançon (Francja) pod dowództwem płk. Ludwika Oborskiego. Próby dokonano wespół z rewolucjonistami Giuseppe Mazziniego.

1836

17 lutego

Wolne Miasto Kraków (zwane także Rzeczpospolitą Krakowską) powstało 18 października 1815 r. na mocy decyzji mocarstw europejskich podczas kongresu wiedeńskiego. Państewko te utworzone ze skrawka departamentu krakowskiego Księstwa Warszawskiego posiadało własną konstytucję opartą na Kodeksie Napoleona, ale to trzy państwa zaborcze: Austria, Prusy i Rosja sprawowały nad nim kontrolę, jednocześnie będąc gwarantami jego bytu. Kraków po upadku powstania listopadowego stał się schronieniem dla żołnierzy i działaczy powstańczych, a w późniejszych latach był również ośrodkiem polskiej…
Read More

Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie

Muzeum Polskiej Techniki Wojskowej >>

Muzeum Broni Pancernej w Poznaniu >>

Muzeum Bitwy Warszawskiej 1920 roku >>

Muzeum Katyńskie >>

Kalendarium Dziejów Oręża Polskiego - Oś Czasu