W bitwie pod Champaubert (Francja) odznaczyli się szwoleżerowie 1. Pułku Lekkokonnego Gwardii Cesarskiej, 7. Pułku Lansjerów oraz 3. Pułku Eklererów. Polskich kawalerzystów poprowadzili szef szwadronu Ambroży Skarżyński i płk Tomasz Łubieński.
W bitwie pod Champaubert (Francja) odznaczyli się szwoleżerowie 1. Pułku Lekkokonnego Gwardii Cesarskiej, 7. Pułku Lansjerów oraz 3. Pułku Eklererów. Polskich kawalerzystów poprowadzili szef szwadronu Ambroży Skarżyński i płk Tomasz Łubieński.
W czasie kampanii francuskiej w 1814 r., idące na Paryż oddziały rosyjsko-pruskie Fabiana von der Osten-Sackena zostały odcięte od głównych sił Armii Śląskiej feldmarsz. Gebharda von Blüchera. Cesarz Napoleon postanowił wykorzystać okazję i rozbić osamotniony korpus, któremu szły niezbyt śpiesznie na pomoc oddziały gen. Johanna Yorcka. Siły te zatrzymała świetna szarża dwóch szwadronów 1. Pułku Lekkokonnego Gwardii Cesarskiej, która rozbiła kompletnie pruski batalion piechoty, biorąc do niewoli 400 żołnierzy nieprzyjaciela, przy stracie tylko jednego szwoleżera.…
Read More
Mimo dwukrotnej przewagi liczebnej prusko-rosyjskiej Armii Śląskiej feldmarsz. Gebharda von Blüchera oddziały Napoleona odniosły zwycięstwo pod Vauchamps. W bitwie uczestniczyli szwoleżerowie 1. Pułku Lekkokonnego Gwardii Cesarskiej, którzy zadali dotkliwe straty piechocie gen. mjr. Hansa von Ziethena. W bitwie wyróżnili się także eklelerzy z 3. Pułku płk. Jana Kozietulskiego.
W trakcie kampanii francuskiej w 1814 r. Napoleon poniósł porażkę w dwudniowej bitwie pod Laon z ponad dwukrotnie liczniejszymi oddziałami prusko-rosyjskiej Armii Śląskiej feldmarsz. Gebharda von Blüchera. W boju wzięli udział szwoleżerowie z 1. Pułku Lekkokonnego Gwardii Cesarskiej, którzy rozbili pułk dragonów. W bitwie odniósł rany dowódca dywizji kawalerii gen. dyw. Ludwik Pac.
W bitwie pod Reims wojska Napoleona rozbiły rosyjsko-pruski korpus gen. por. Emmanuela Saint-Priesta. W bitwie tej gen. dyw. Wincenty Krasiński poprowadził brawurową szarżę 1. Pułku Lekkokonnego Gwardii Cesarskiej ulicami miasta. Polacy zdobyli nieprzyjacielski tabor, artylerię i schwytali 1600 jeńców. W wyniku klęski korpusu nieprzyjacielskiego, jego dowódca gen. por. Emmanuel Saint-Priest, ciężko ranny, dostał się do niewoli, w której mimo starań lekarzy zmarł.
W trakcie kampanii francuskiej w 1814 r. doszło do ciężkiej, dwudniowej bitwy pod Arcis-sur-Aube. Pierwszego dnia walk, podczas szarży austriackiej kawalerii, Napoleon, eskortowany przez pluton służbowy szwoleżerów Gwardii, schronił się w czworoboku polskiej piechoty, dowodzonej przez ppłk. Jana Skrzyneckiego. W bitwie odznaczyli się także polscy ułani i eklererzy gwardii.
W czasie kampanii francuskiej 1814 r. 3. Pułk Eklererów zwycięsko potykał się z kawalerią pruską pod Claye. Po zajęciu miasta eklererzy wzięli do niewoli ponad 100 żołnierzy pruskich.
Obrona Paryża przez wojska francusko-polskie przed siłami VI koalicji antynapoleońskiej. W walkach wzięli udział polscy żołnierze dawnej Armii Księstwa Warszawskiego. Szczególną rolę odegrali polscy krakusi i szwoleżerzy.
Cesarz Francuzów, Napoleon I Bonaparte przekazał dowództwo Armii Księstwa Warszawskiego gen. dyw. Wincentemu Krasińskiemu.
Wielki Ks. Konstanty Pawłowicz został wodzem naczelnym Wojska Polskiego. Nominował go na to stanowisko jego brat, car Aleksander I.
Po abdykacji cesarza Francuzów Napoleona oddziały Księstwa Warszawskiego, walczące do ostatka u boku Wielkiej Armii w kampaniach wojennych w 1813 i 1814 r., zostały skoncentrowane pod Saint-Denis koło Paryża. Na miejsce stacjonowania oddziałów przybył car Aleksander I i jego brat Wlk. Ks. Konstanty Pawłowicz celem dokonania przeglądu ocalałych wojsk. Widok świetnie się prezentujących polskich żołnierzy miał przychylnie usposobić władcę zwycięskiego mocarstwa do Polaków, którzy jeszcze kilka dni wcześniej walczyli przeciwko niemu. Zanim doszło do uroczystego…
Read More
Car Rosji Aleksander I mianował gen. dyw. Jana Henryka Dąbrowskiego prowizorycznym kierownikiem komisji mającej opracować wstępny projekt organizacji odbudowywanego w przyszłym Królestwie Polskim Wojska Polskiego.
Układ Austrii, Rosji i Prus w sprawie podziału ziem Księstwa Warszawskiego. Utworzono Królestwo Polskie, Wielkie Księstwo Poznańskie i Wolną Rzeczpospolitą Krakowską.
Car Aleksander I powołał Rząd Tymczasowy i Tymczasową Radę Królestwa Polskiego. Prezesem rządu został gen. Wasilij Łanskoj, a jego zastępcą ks. Adam Jerzy Czartoryski.
Pod Waterloo, w Belgii, starły się armia francuska pod dowództwem cesarza Napoleona I i wojska brytyjsko-niemieckie księcia Wellingtona i feldmasz. Gebharda von Blüchera. Całodzienna batalia zakończyła się klęską oddziałów napoleońskich i zadecydowała o ostatecznym upadku Napoleona i końcu epoki w dziejach Europy. W tym starciu wzięli również udział Polacy, wchodzący w skład tzw. Szwadronu Elby. Szwoleżerowie, włączeni do brygady gen. bryg. hr. Colberta de Chabanisa (którą tworzyli wraz z pułkiem czerwonych szwoleżerów – dawnym 2.…
Read More
W 1807 r. na mocy francusko-rosyjskiego traktatu tylżyckiego z ziem II i III oraz części I zaboru pruskiego powstało Księstwo Warszawskie. Było ono protektoratem francuskim w środkowej Europie, a wojska Księstwa uczestniczyły we wszystkich wojnach cesarza Francuzów Napoleona od tego czasu. Po zwycięskiej wojnie z Austrią w 1809 r. Księstwo powiększono jeszcze o ziemie III zaboru austriackiego. Po klęsce Napoleona w Rosji w 1812 r. terytorium Księstwa znalazło się pod okupacją rosyjską, a po ostatecznej…
Read More
Car Aleksander I wydał ukaz o utworzeniu Korpusu Litewskiego. Mundury żołnierzy były wzorowane na armii Królestwa Polskiego. Na sztandarach zamiast orła umieszczono znak Pogoni.
Uroczysty pogrzeb ks. Józefa Poniatowskiego w katedrze wawelskiej. Zwłoki ks. Józefa, poległego w bitwie pod Lipskiem, sprowadzono do Polski we wrześniu 1814 r. i złożono je w kościele św. Krzyża w Warszawie. 3 lata później, zgodnie z uchwałą Senatu Rządzącego Wolnego Miasta Krakowa i za zgodą cara Aleksandra I, zostały 17 lipca uroczyście wyniesione z katakumb. Orszak złożony z przedstawicieli władz i dawnych towarzyszy broni ks. Józefa towarzyszył trumnie ze zwłokami Naczelnego Wodza Armii Księstwa…
Read More
Ten absolwent pierwszej polskiej szkoły wojskowej – warszawskiej Szkoły Rycerskiej, wywodził się ze średniozamożnej szlachty białoruskiej. Urodził się w Mereczowszczyźnie w powiecie słonimskim na Polesiu w Wielkim Księstwie Litewskim w lutym 1746 r. Poza Warszawą Kościuszko pobierał nauki, dzięki stypendium królewskiemu i poparciu ks. Adama Kazimierza Czartoryskiego, we Francji. Po powrocie do kraju próbował bezskutecznie wstąpić do niewielkiej armii Rzeczpospolitej. Nie mogąc się utrzymać w kraju, wyjechał początkowo do Saksonii, a następnie do Ameryki, gdzie…
Read More
Urodził się w Pierzchowie w 1755 r. W latach 1771-1792 służył w wojsku saskim. Następnie przeszedł do służby polskiej w randze wicebrygadiera. W czasie insurekcji kościuszkowskiej dzielnie bronił Woli podczas oblężenia stolicy oraz, dowodząc wyprawą wojsk powstańczych, wyzwolił Wielkopolskę. Po III rozbiorze nie przyjął propozycji służby w armii rosyjskiej, ani w pruskiej, ale czynnie zaangażował się w walkę o niepodległość Polski. W 1797 r. stanął na czele, organizowanych u boku armii rewolucyjnej Francji, Legionów Polskich,…
Read More
W katedrze wawelskiej złożono zwłoki Tadeusza Kościuszki. Zabalsamowane ciało zmarłego przewieziono z podziemi pojezuickiego kościoła w Solurze w Szwajcarii, miasta, gdzie przywódca insurekcji z 1794 r. spędził ostatnie lata swego życia. Szczątki zmarłego w Krakowie znalazły się już 11 kwietnia 1818 r. Po uroczystym pogrzebie bohatera Polski i Stanów Zjednoczonych, który miał miejsce dzień później, trumnę złożono do krypty św. Leonarda na Wawelu. 2 lata później mieszkańcy Krakowa z inicjatywy władz Rzeczpospolitej Krakowskiej rozpoczęli sypanie…
Read More
Po upadku Napoleona, mocą decyzji kongresu wiedeńskiego, Księstwo Warszawskie zostało podzielone między Prusy, które otrzymały Wielkopolskę, a Rosję, która z reszty ziem (z wyłączeniem obszaru Krakowa) stworzyła Królestwo Polskie. Nowe państwo, cieszyło się szeroką autonomią, obejmującą własny sejm, administrację, sądownictwo, szkolnictwo oraz armię, które gwarantowała konstytucja. Już w kilka lat później na obszarze Królestwa Polskiego wprowadzono cenzurę oraz zaczęła działać nielegalnie tajna policja. Łamanie praw gwarantowanych w konstytucji były przyczyną wzrostu napięć politycznych w Królestwie,…
Read More
Był on jednym z najwybitniejszych działaczy patriotycznych przeł. XVIII i XIX w.; autor tekstu „Pieśń Legionów Polskich we Włoszech”, znanego jako „Mazurek Dąbrowskiego”, który od 1927 r., jest oficjalnie polskim hymnem narodowym. Uczestnik konfederacji barskiej i insurekcji kościuszkowskiej. Od 1794 r. współpracował z gen. Janem Henrykiem Dąbrowskim, z którym organizował Legiony Polskie we Włoszech. W 1807 r. tworzył administrację i wojsko na terytoriach zaboru pruskiego, które na mocy pokoju tylżyckiego weszły w skład Księstwa Warszawskiego.…
Read More
W 1815 r. po upadku Napoleona, na kongresie wiedeńskim władcy i dyplomaci czołowych mocarstw europejskich zdecydowali o podziale Księstwa Warszawskiego między Królestwo Prus, (które otrzymały Wielkopolskę jako Wielkie Księstwo Poznańskie) a Imperium Rosyjskie. Z reszty ziem (z wyłączeniem obszaru Krakowa) stworzono, połączone unią personalną z Rosją, Królestwo Polskie. Cieszyło się ono szeroką autonomią, obejmującą własny sejm, administrację, sądownictwo, szkolnictwo oraz armię, gwarantowaną, przez nadaną przez cara Aleksandra I, konstytucję. Wkrótce zapisy konstytucyjne zaczęły być łamane…
Read More
W Pałacu Namiestnikowskim w Warszawie zmarł namiestnik Królestwa Polskiego gen. piech. Józef Zajączek. W wieku 16 lat wziął udział w konfederacji barskiej. Walczył wówczas w oddziałach hetmana koronnego Ksawerego Branickiego. Po upadku konfederacji krótko służył w armii francuskiej, a następnie powrócił do kraju, gdzie przyjął służbę w gwardii przybocznej hetmana Branickiego. Dzięki jego protekcji został w 1787 r. dowódcą (w stopniu pułkownika) Regimentu Buławy Wielkiej Koronnej, a od 1790 r. posłem na Sejm Wielki, w…
Read More