Wojewoda sandomierski Mikołaj Firlej został mianowany hetmanem wielkim koronnym. Buławę wielką wręczył mu król Zygmunt I Stary po powrocie z Wiednia do Krakowa. Mikołaj Firlej był drugim w historii Polski hetmanem wielkim. Pierwszym był zmarły cztery miesiące wcześniej Mikołaj Kamieniecki. 

Walki pod Połockiem. Wojska polsko–litewskie rotmistrza Jana Boratyńskiego oraz Jerzego Radziwiłła pobiły część wojsk moskiewskich usiłujących zdobyć twierdzę Połock. Kniaziowie Rostowski i Oboleński, dwaj dowódcy moskiewscy, zginęli w walce. Reszta wojsk moskiewskich pod dowództwem Wasyla i Iwana Szujskich, które oblegały Połock, pod wrażeniem klęsk oraz na wieść o zbliżaniu się większej armii litewsko–polskiej, wycofała się spod miasta. 

Przyczyną ostatniej wojny pomiędzy Polską a Zakonem były pretensje wielkiego mistrza krzyżackiego Albrechta Hohenzollerna (będącego siostrzeńcem króla Polski Zygmunta Starego) do Prus Królewskich oraz próby uniezależnienia się od Polski Prus Zakonnych, co było jawnym podważeniem postanowień drugiego pokoju toruńskiego z 1466 r. Ponadto Albrecht zabiegał o poparcie dla swoich planów u cesarza Maksymiliana I, który nie uznawał postanowień pokoju toruńskiego. Krzyżacy liczyli również na pomoc wrogiej Zygmuntowi Staremu Mołdawiii, a przede wszystkim Moskwy. Zebrani na…
Read More

Niewielki oddział krzyżacki, korzystając z zaskoczenia, zajął miasto i zamek w Braniewie. Działania zbrojne na Warmii były częścią konfliktu zwanego „wojną pruską” pomiędzy Zakonem Krzyżackim a Polską.

Wojska polskie dowodzone przez hetmana wielkiego koronnego Mikołaja Firleja, po pobiciu niewielkiego oddziału krzyżackiego, zajęły miasteczko Miłomłyn. Wkrótce po tym, w nocy z 13 na 14 stycznia opanowały też Morąg.

Wojska krzyżackie prowadzące wojnę z Polską, dowodzone przez Fryderyka Heydecka, spaliły miasteczko Frombork. Na polecenie wielkiego mistrza nie podjęto szturmu na ufortyfikowaną katedrę fromborską. Spalono jedynie kurię kanoników usytuowaną pod jej murami. Wkrótce katedrę we Fromborku obsadzili żołnierze zaciężni dowodzeni przez polskiego rotmistrza.

W czasie „wojny pruskiej” pomiędzy Polską a Zakonem Krzyżackim dowódca krzyżacki z Braniewa Fryderyk von Heydeck dysponując 400 zbrojnymi opanował Pieniężno. Zaskoczone nocą miasto poddało się bez oporu.

Dwutysięczna grupa wojsk koronnych walczących z Zakonem Krzyżackim w czasie ”wojny pruskiej” próbowała zdobyć miasteczko Cynty położone w komturstwie bałgijskim. Po nieudanym ataku z zaskoczenia oblegający zajęli budynki na przedmieściu i planowali zaatakować ponownie. Nocą obrońcy niespodziewanie ostrzelali przedmieścia ognistymi strzałami, wywołując pożar, niszcząc oblegającym część uzbrojenia i zabijając konie. Następnego dnia oddziały koronne zrezygnowały ze szturmu i odeszły na wschód.

Wojska polskie walczące w czasie „wojny pruskiej” z Zakonem Krzyżackim zdobyły Kwidzyn. Miasto, którego obroną dowodził Hans von Kospoth, poddało się po dwudniowym oblężeniu. Strona polska zawdzięczała szybki sukces dużym działom burzącym, które swym celnym ostrzałem poczyniły w Kwidzynie znaczne szkody.

Gdańszczanie, wspierający Polskę w wojnie z wielkim mistrzem Albrechtem Hohenzollernem, podjęli próbę zablokowania cieśniny Piławskiej, przez którą mogły dotrzeć do Zakonu posiłki z Rzeszy lub z Danii. Plan polegał na zatopieniu w cieśnienie statków wyładowanych kamieniami. Operacja się jednak nie powiodła. Część obciążonych jednostek zatonęła przed planowanym miejscem zatopienia. Siedem dalszych zatopili żołnierze Albrechta, używając dział ustawionych na brzegu Mierzei Wiślanej.

Król Polski Zygmunt I Stary wydał w Toruniu ordynację obrony kresów. Dokument stanowił o rozmieszczeniu oddziałów obrony potocznej, których zadaniem była obrona południowo-wschodnich granic polskich, zwłaszcza przed najazdami tatarskimi. W świetle wspomnianej ordynacji wojsko podzielono na trzy grupy: najdalej wysunięta miała być straż przednia dowodzona przez Jakuba Strusia, w głębi kraju, na Podolu, znajdować się miał siedmiusetkonny oddział wsparcia kasztelana kamienieckiego Jana Tworowskiego, a trzecie, posiłkowe zgrupowanie, rozmieszczono w warownym obozie na wschód od Lwowa.