Podczas najazdu na Kujawy i Wielkopolskę wojska krzyżackie dowodzone przez wielkiego marszałka Dietricha von Altenburga oraz komtura chełmińskiego Ottona von Luterberga zdobyły i spaliły Gniezno. W mieście oszczędzono jedynie katedrę i klasztory. Następnego dnia Krzyżacy, kierując się w stronę Torunia, spalili też Żnin. 

Nocna bitwa pod Koninem pomiędzy wojskiem króla Władysława I Łokietka, a liczniejszym wojskiem krzyżackim. Po przegranej przez Łokietka bitwie Krzyżacy spalili Konin.

Król Czech Jan Luksemburski,  roszczący sobie pretensje do korony polskiej, w porozumieniu z zakonem krzyżackim najechał Wielkopolskę. Kilka dni później obległ Poznań. Najazd był spóźniony względem pierwotnych planów i oblężenie miasta okazało się nieudane.

Wojska krzyżackie, kierowane przez komtura chełmińskiego Ottona von Luterberga, obległy Brześć Kujawski. Miasto było bronione przez załogę królewską, dowodzoną przez wojewodę brzeskiego Wojciecha z Kościelca. Krzyżacy przez kolejne dni ostrzeliwali je z machin oblężniczych, a następnie przystąpili do szturmów. Wieczorem 19 kwietnia udało im się przy użyciu tarana dokonać wyłomu w murze. Brześć Kujawski został zdobyty, a znaczna część obrońców wymordowana.

Śmierć Władysława I Łokietka. W Krakowie, prawdopodobnie w wyniku wylewu krwi do mózgu, zmarł król Władysław Łokietek. W pamięci potomnych zapisał się jako jeden z najwybitniejszych władców, który dzięki swojemu uporowi i zręcznej polityce, doprowadził do zjednoczenia rozbitej na dzielnice  przez prawie 200 lat Polski. Swoje dokonania uwieńczył koronacją na króla w 1320 r. Jako pierwszy król został pochowany w katedrze wawelskiej, która od tego momentu stała się tradycyjną nekropolią kolejnych władców Polski.

Król Czech Jan Luksemburski, roszczący sobie prawo do korony polskiej i będący w sojuszu z zakonem krzyżackim oraz król Polski Kazimierz III Wielki, zawarli rozejm. Miał on obowiązywać do 24 lipca następnego roku, lecz jeszcze w sierpniu 1335 r. w Trenczynie uzgodniono warunki przyszłego układu pokojowego, w którym Jan Luksemburski zrzekł się tytułu króla polskiego. Ostatecznie król Czech zrezygnwał z korony polskiej podczas zjazdu w Wyszehradzie w listopadzie 1335 r. w zamian za 20 tysięcy…
Read More

W Warszawie rozpoczął się drugi proces polsko-krzyżacki w sprawie wniesionej do papieża Benedykta XII przez króla Kazimierza III Wielkiego a dotyczącej zagrabionych przez Zakon ziem. Procesowi przewodzili papiescy sędziowie Galhard de Carceribus i Piotr, syn Gerwazego. Po przesłuchaniu 126 świadków potwierdzających racje królewskie, sąd nakazał Krzyżakom zwrócić zagrabione ziemie i wypłacić Kazimierzowi Wielkiemu wysokie odszkodowanie. Zakon nie uznał jednak wyroku i nie został on zatwierdzony przez papieża.

Wyrok sądu papieskiego w Warszawie nakazujący Krzyżakom oddać zagrabione ziemie polskie. Zakon nie uznał niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia.

Król Polski Kazimierz III Wielki zawarł sojusz z książętami wołogojsko-słupskimi Bogusławem V, Barnimem IV i Warcisławem V skierowany przeciw zakonowi krzyżackiemu. Strony zobowiązały się do wzajemnej pomocy wojskowej. Książęta pomorscy obiecali nie przepuszczać przez swoje dobra posiłków dla krzyżaków, a w razie wojny wysłać Kazimierzowi 400 konnych rycerzy. Najstarsza córka Kazimierza III Wielkiego, Elżbieta została wydana za księcia Bogusława V.

Najazd na księstwo opawskie. Król Polski Kazimierz III Wielki skonfliktowany z królem Czech Janem Luksemburskim najechał księstwo opawskie, będące w posiadaniu księcia Mikołaja II, stronnika Luksemburgów. Wojska polskie, a także towarzyszące im posiłki węgierskie i litewskie, podeszły pod Żory, Pszczynę i Racibórz, lecz wkrótce zostały przepędzone z granic księstwa przez, wezwane na pomoc, wojska czeskie. Konflikt polsko-czeski zakończył pokój w zawarty w Namysłowie w 1348 r.

W trakcie wojny polsko-czeskiej z l. 1345-1348 zawarto rozejm w Pyzdrach pomiędzy królem Polski Kazimierzem III Wielkim i księciem Bolkiem świdnickim a królem Czech Janem Luksemburskim. Rozejm miał trwać do 11 listopada 1345 r.

Pokój w Namysłowie pomiędzy Polską a Czechami. Kończył on wojnę toczoną w latach 1345-1348. Żadna ze stron nie uzyskała nabytków terytorialnych. W postanowieniach pokojowych król czeski zobowiązał się między innymi do pomocy wojskowej w wypadku konfliktu króla Polski z zakonem krzyżackim lub Marchią Brandenburską. Król Kazimierz III Wielki umorzył długi władcy Czech.