Podczas drugiego posiedzenia nadzwyczajnej sesji sejmu Księstwa Warszawskiego zawiązano Konfederację Generalną Królestwa Polskiego. Proklamowała ona Królestwo Polskie w granicach obejmujących wszystkie ziemie zaborowe. Manifest wzywał mieszkańców ziem dawnej Rzeczpospolitej do zawiązywania konfederacji i zgłaszania akcesji do Konfederacji Generalnej. Nawoływano do wstąpienia w szeregi wojska Księstwa Warszawskiego wszystkich Polaków służących w obcych armiach. Po tej deklaracji sejm się rozwiązał, a pełnię władzy przekazano Radzie Generalnej złożonej z 10 senatorów oraz radców stanu, posłów i deputowanych z…
Read More

Podczas wyprawy Napoleona na Rosję w 1812 r. II Korpusu Wielkiej Armii dogonił pod Dziewałtowem rosyjską ariergardę I Korpusu rosyjskiego gen. lejt. Piotra Wittgensteina pod komendą gen. mjr. Jakuba Kulniewa. W bitwie istotną rolę odegrała 5. Brygada Lekiej Kawalerii gen. bryg. Bertranda Castexa, składająca się z francuskiego 20. Pułku Szaserów i polskiego 8. Pułku Lansjerów, które szarżą prowadzoną przez ulice miasta złamały opór Rosjan.

Napoleon I powołał w Wilnie Komisję Rządu Tymczasowego Wielkiego Księstwa Litewskiego, która rozpoczęła organizację władz polskich na Litwie.

Pod Mirem 4. Dywizja Lekkiej Kawalerii (z IV Korpusu Rezerwowego Kawalerii) pod dowództwem gen. dyw. Aleksandra Rożnieckiego licząca 3tys. szabel starła się z 9 tys. korpusem kozackim atamana Matwieja Płatowa. Mniej liczne polskie oddziały w toczonej od 9 lipca bitwie kawaleryjskiej poniosły dotkliwe straty.

Pod Drują awangarda francuskiej Wielkiej Armii pod dowództwem gen. dowódcy 2. Dywizji Kirasjerów gen. dyw. Horace’a Sebastianiego poniosła porażkę w starciu z kozakami. W starciu tym wyróżniły się polski 10. „złoty” Pułk Huzarów płk. Jana Nepomucena Umińskiego.

Pod Inkowem doszło do starcia kawalerii rosyjskiej z napoleońską dywizją jazdy gen. dyw. Horace’a Sebastianiego. Przeważający liczebnie kozacy dońscy atamana Matwieja Płatowa z 3. Korpusu Kawalerii gen. mjr. Piotra Pahlena (II) zaatakowały 2. Dywizję Lekkiej Kawalerii gen. Sébastianiego. Oddziały napoleońskie, dzięki mężnej postawie oraz posiłkom z II Korpusu Kawalerii gen. dyw. Louisa Montbruna, pomimo dotkliwych strat, nie uległy rozbiciu. W walce wyróżnił się m.in. polski 10. Pułk „Złotych” Huzarów, którego dowódca płk Jan Umińskiego odniósł…
Read More

Wielka Armia pod wodzą Napoleona Bonapartego odniosła zwycięstwo w bitwie pod Smoleńskiem. Mimo porażki, wojska rosyjskie dowodzone przez gen. piech. Michaiła Barclaya de Tolly wycofały się w porządku. W krawym dwudniowym boju odznaczyły sie oddziały polskie za cenę wysokich strat. W bitwie zginęli m.in. dowódca II Brygady 18. Dywizji Piechoty gen. bryg. Michał Grabowski (naturalny syn króla Stanisława Augusta Poniatowskiego) oraz 2 dowódców pułku; wielu polskich wyższych oficerów odniosło rany m.in.: dowódca 16. Dywizji gen.…
Read More

Bój o redutę Szewardyńską, który poprzedził bitwę pod Borodino. Na prawym skrzydle walczyły polskie oddziały (V Korpus Wielkiej Armii) pod dowództwem ks. Józefa Poniatowskiego, których postawa zmusił Rosjan do opuszczenia ufortyfikowanej pozycji.

Pod Krymskoje (na  drodze między Borodino a Moskwą) rosyjska straż tylna pod dowództwem gen. piech. Michaiła Miłoradowicza próbowała zatrzymać Wielką Armię idącą na Moskwę. Dowódca francuskiej awangardy marsz. Joachim Murat wdał się nierozważnie w ciężką walkę. W krwawej bitwie szczególnie ciężkie straty ponieśli Francuzi z 2. Dywizji Piechoty. Ciężkie starty odnieśli również Polacy z Legii Nadwiślańskiej; wśród rannych znalazł się również dowódca polskiej formacji gen. bryg. Józef Chłopicki.

Pod Krasną Parchą (na płd-zach. od Moskwy) ścigająca rosyjską armię gen. Michaiła Kutuzowa dywizja kawalerii V Korpusu (polskiego) Wielkiej Armii pod gen. dyw. Lefebvrem-Desnouettesem została zaatakowana przez kozaków i huzarów lejbgwardii. Idący w szpicy 5. Pułk Strzelców Konnych został zaskoczony i rozpoczął odwrót. Przybycie na pole walki pozostałych pułków dywizji odwróciło bieg niekorzystnie rozwijającej się walki. Kontratak 4. i 5. Pułku Strzelców Konnych oraz 12. Pułku Ułanów i 13. Pułku „srebrnych” Huzarów doprowadziły do pobicia…
Read More

Pod Woronowem (na płd. od Moskwy) doszło do krótkiej potyczki kawaleryjskiej oddziałów awangardy Wielkiej Armii pod dowództwem marsz. Joachima Murata z jazdą i kozakami z rosyjskiego VIII Korpusu gen. piech.  Michaiła Miłoradowicza, które osłaniały odwrót armii rosyjskiej. Starcie zakończył wyrównany pojedynek artyleryjski baterii francuskich i polskich z bateriami rosyjskimi. Ostatecznie dnia Rosjanie wycofali się. Żołnierze polscy i francuscy w wyniku tego starcia zajęli zgliszcza pałacu gubernatora Moskwy hr. Roztopczyna, który wydał rozkaz spalenia rosyjskiej stolicy.…
Read More

Pod Winkowem doszło do kolejnego starcia awangardy Wielkiej Armii dowodzonej przez marsz. Joachima Murata z ariergardą rosyjską armii Kutuzowa. W boju z rosyjską kawalerią i kozakami wyróżniły się szczególnie 2. i 3. Pułki Piechoty Legii Nadwiślańskiej pod dowództwem płk. Stanisława Malczewskiego i płk. Pawła Fądzielskiego. W ogniu walki polscy piechurzy zaatakowali i zmusili do odwrotu rosyjską kawalerię, a podczas jednego z rosyjskich kontrataków, który został sprowokowany wysunięciem się przed linie francuskie marsz. Murata, w czworoboku…
Read More

Bitwa pod Winkowem. Czterdziestopięciotysięczna armia gen. feldmarsz. Michaiła Kutuzowa uderzyła na ponad dwukrotnie słabsze oddziały polsko-francuskie dowodzone przez marsz. Joachima Murata. Mimo porażki, dzielna postawa V Korpusu (polskiego) pod dowództwem ks. Józefa Poniatowskiego zapobiegła klęsce. Oddziały polskie osłoniły odwrót armii francuskiej.