Sztandar, regulaminowy wzoru 1927, wykonany z białego jedwabiu o wymiarach 65×65 cm, obszyty złotą frędzlą z trzech stron. Na prawej stronie czerwony krzyż kawalerski, pośrodku umieszczono haftowanego srebrną nicią orła wz. 1927 w wieńcu z gałązek wawrzynu pomiędzy ramionami krzyża umieszczono mniejsze wieńce w których znajdują się znaki pancerne ramie trzymające miecz na tle koła […]
Sztandar nieregulaminowy ufundowany przez społeczeństwo ziemi lubelskiej został wręczony przez szefa pułku gen. Kazimierza Sosnkowskiego 22 marca 1921 w Chełmie, nazajutrz zaś Naczelny Wódz Marszałek Józef Piłsudzki udekorował go orderem Virtuti Militarii kl. V. Sztandar z adamaszku o wymiarach 100×100 cm, obszyty z trzech stron frędzlą złotą o długości 5 cm. Na prawej stronie w […]
W czasie II wojny światowej polscy podwodnicy przejęli od sojuszniczej Royal Navy zwyczaj wywieszenia flagi pirackiej gdy po udanym patrolu bojowym okręt powracał do bazy. W zbiorach MWP znajduje się miniatura flagi pirackiej z okrętu podwodnego ORP „Sokół” – miniaturka została wykonana przez Szkotkę żonę jednego z marynarzy służących na okręcie. Flaga jednostronna z czarnego […]
Sztandary jednostek zmotoryzowanych, pancernych, artylerii, łączności i kawalerii Wehrmachtu różniły się od tych, które wręczano batalionom piechoty. Ich płat był mniejszy i innego kształtu. Miał on długość 75 cm i wysokość 51 cm, a w wolno powiewającym końcu wycięcie o głębokości 25 cm (tzw. „Husaren-Schnitt”). Natomiast sam wzór obu stron płata był tylko pomniejszeniem symboliki […]
Bataliony piechoty, strzelców i pionierów (saperów) otrzymywały w Wehrmachcie sztandar identyczny, ale różniący się barwą płatu: piechota – biały, strzelcy – zielony, pionierzy – czarny. Ich płat miał kształt kwadratu o boku 125 cm, wykonywano go z pojedynczej, ręcznie haftowanej tkaniny jedwabnej. Po obu stronach był identyczny wzór – przez cały płat rozciągały się ramiona […]
Nazwa chorągiew w językach słowiańskich wywodzi się od mongolskiego słowa „orongo”, jednakże już wcześniej powstały słowa w językach takich jak łacina – „vexillum” – znak; we francuskim słowo „drapeau” wywodzi się od „drap” oznaczającego płat materiału. Natomiast w języku niemieckim chorągiew – „die Fahne” wywodzi się od słowa starogermańskiego „fanon” oznaczającego również płat materiału. W […]
W okresie międzywojennym w pułkach polskiej kawalerii jako nie etatowe funkcjonowały konne orkiestry – nazywane plutonami trębaczy. Ich członkami byli etatowi trębacze z poszczególnych szwadronów oraz uzdolnieni szeregowi którzy umieli grać na instrumentach. W służbie polowej trębacze szwadronowi za pomocą trąbki przekazywali w szyku konnym rozkazy. Trębacze występując podczas uroczystości jako część orkiestr używali trąbek […]
Jedynym zachowanym elementem regulaminowego sztandaru 9. pułku ułanów małopolskich jest orzeł z grotu. Siedzący srebrny orzeł trzymający głowę w prawo, na niej umieszczona korona. Skrzydła są rozchylone i wzniesione ku górze. Szponami opiera się o metalową podstawę na której pozostał ślad po cyfrze 9. Korona, szpony, dziób złocone. W kampanii 1939 roku 9. pułk ułanów […]
W okresie międzywojennym w pułkach polskiej kawalerii jako nie etatowe funkcjonowały konne orkiestry – nazywane plutonami trębaczy. Ich członkami byli etatowi trębacze z poszczególnych szwadronów oraz uzdolnieni szeregowi którzy umieli grać na instrumentach. W służbie polowej trębacze szwadronowi za pomocą trąbki przekazywali w szyku konnym rozkazy. Trębacze występując podczas uroczystości jako część orkiestr używali trąbek […]
Sztandar regulaminowy wzoru 1927 ufundowany przez społeczeństwo Ostrowi Mazowieckiej wręczony w Warszawie 26 maja 1938 roku, rodzicami chrzestnymi znaku pułkowego byli burmistrz Ostrowi Mazowieckiej Leon Czarniecki i żona starosty pani Rybicka. Sztandar wykonany z białego jedwabiu o wymiarach 65×65 cm, obszyty złotą frędzlą z trzech stron. Na prawej stronie czerwony krzyż kawalerski, pośrodku umieszczono haftowanego […]
