Doszło do decydującego starcia w walkach o Liw między Rosjanami a Polakami, które trwały od 9 kwietnia 1831 r. Oddziały polskie, nieudolnie prowadzone przez gen. bryg. Jana Nepomucena Umińskiego, stoczyły bój z dywizją rosyjską gen. Ugriunowa. Rosjanie zostali odparci jedynie dzięki niespodziewanemu pojawieniu się na polu bitwy 1. Pułku Ułanów, który rozbił kawalerię rosyjską i zadał atakującemu nieprzyjacielowi znaczne straty. Polacy ponieśli tylko nieco mniejsze straty od Rosjan.

Korpus gen. bryg. Juliana Sierawskiego poniósł klęskę w starciu z oddziałami rosyjskimi gen. lejt. Cypriana Kreutza w bitwie pod Kazimierzem Dolnym.

Połączone siły Antoniego Puszeta, mjr. Karola Szona i kpt. Józefa Szperlińskiego zostały rozbite w trakcie próby zdobycia Mariampola.

Straż tylna armii polskiej, składająca się z 2. Dywizji Piechoty i Korpusu Rezerwowego Kawalerii pod dowództwem gen. bryg. Antoniego Giełguda, stoczyła pod Mińskiem Mazowieckim całodzinną bitwę z rosyjską awangardą gen. kaw. Piotra Pahlena i gen. Karla Madensterna.

W bitwie pod Firlejem 4 bataliony polskiej piechoty gen. bryg. Girolamo Ramoriny i 8 szwadronów gen. bryg. Kazimierza Skarżyńskiego rozgromiły oddziały rosyjskie pod komendą gen. mjr. Kacpra Fäsiego. Rosjanie stracili ogółem niemal 1/3 sił. Z 2800 ludzi Polacy wzięli do niewoli 500 jeńców, ponadto zginęło 300 żolnierzy carskich.

Pod Lubartowem doszło do nierozstrzygniętego starcia wojsk polskich gen. dyw. Wojciecha Chrzanowskiego z oddziałami rosyjskimi gen. lejt. Cypriana Kreutza.

Pod Daszowem oddziały powstańcze z Podola pod dowództwem gen. Benedykta Kołyszki zostały rozbite przez żołnierzy carskich gen. Loggina Rotha. W wyniku tej bitwy powstanie na Podolu zaczęło przygasać.

Klęska pod Ostrołęką wojsk polskich pod dowódzwem gen. dyw. Jana Skrzyneckiego w starciu z armią rosyjską feldmarsz. Iwana Dybicza. Bitwa ta okazała się przełomowym momentem powstania listopadowego. 

Pod Budziskami wojska polskie gen. bryg. Karola Turny zostały pobite przez żołnierzy rosyjskich gen. adiut. Fiodora Rüdigera. Oddziału Turny nie wsparły inne formacje powstańcze, które stacjonowały w okolicy. W wyniku porażki nie udało się zniszczyć sił rosyjskich na Lubelszczyźnie i nawiązać kontaktu z powstańcami na Ukrainie.

Rząd Narodowy wydał dekret o pospolitym ruszeniu. Do formowania oddziałów wzywano mieszkańców Królestwa Polskiego w wieku od 17 do 50 lat. Do kawalerii powoływano szlachtę i oczynszowanych chłopów, których stać było na zakup konia. Z pozostałych planowano tworzyć oddziały piechoty. Dekret rządowy ustalał terytorialną organizację oddziałów i precyzował uzbrojenie i ekwipunek z jakim mieli się stawić żołnierze pospolitego ruszenia.

Pobity pod Górami Ponarskimi polski korpus gen. bryg. Antoniego Giełguda przekroczył granicę pruską pod Kłajpedą i złożył broń. W wyniku nieudolnego prowadzenia działań oddziały powstańcze ogarnęła fala dezercji. Nie widząc innych możliwości gen. Giełgud podjął decyzję o przekroczeniu granicy rosyjsko-pruskiej i złożeniu broni. Podczas przekraczania granicy dowódca korpusu został zastrzelony przez kpt. Stefana Skulskiego z 7. Pułku Piechoty. Przed wojskami pruskimi złożyło broń 240 oficerów, 2,3 tys. żołnierzy i podoficerów oraz 2 tys. powstańców. 2 dni później, granicę…
Read More

Pobite pod Górami Ponarskimi polskie oddziały powstańcze rozpoczęły odwrót ku granicy prusko-rosyjskiej. Jako pierwszy z oddziałów w okolicach Kłajpedy granicę przekroczył 13 lipca korpus gen. bryg. Antoniego Giełguda. 2 dni później granicę prusko-rosyjską przekroczyły i zostały internowane współoperujące z gen. Giełgudem korpusy gen. dyw. Dezyderego Chłapowskiego oraz gen. bryg. Franciszka Rohlanda, które bezskutecznie próbowały wyrwać się z okrążenia przeważającym liczebnie Rosjanom. Za kordonem złożyło broń 316 oficerów oraz 3,7 tys. żołnierzy i podoficerów. Z walczących na…
Read More