Posiłkowy korpus polski pod dowództwem Stefana Czarnieckiego zdobył okupowaną przez Szwedów Kuldyngę w Danii.

Wojska polsko-austriackie pod dowództwem hetmana polnego koronnego Jerzego Sebastiana Lubomirskiego przyjęły kapitulację szwedzkiej załogi Torunia dowodzonej przez gen. mjr. Bartholda Hartwiga von Bülow.

Wojewoda kijowski Stefan Czarniecki wraz ze swoją dywizją opuścił granice królestwa duńskiego. Polacy przez ponad rok wspierali Brandenburczyków oraz Duńczyków w walce przeciw Szwedom. W Danii pozostał tylko niewielki oddział, który wrócił do kraju w marcu 1660 r. 

Pokój w Oliwie. Traktat pokojowy, kończący ”potop”, zawarto pomiędzy Rzeczypospolitą a Szwecją w opactwie cystersów w Oliwie. Stronę polską reprezentował wojewoda poznański Jan Leszczyński, natomiast szwedzką Bengt Gabrielsson Oxenstierna oraz Magnus Gabriel De la Gardie. Polska zrezygnowała z większości Inflant z Rygą, w granicach Rzeczpospolitej pozostała tylko południowo-wschodnia ich część, zwana Inflantami Polskimi. Jan II Kazimierz, król Polski zrezygnował z pretensji do tronu Szwecji. Szwedzi natomiast zostali zobowiązani do uznania wolności handlu na Bałtyku oraz…
Read More

Nierostrzygnięta bitwa nad rzeką Basią pomiędzy wojskami polsko-litewskimi dowodzonymi przez regimentarza Stefana Czarnieckiego i hetmana wielkiego litewskiego Pawła Jana Sapiehę,  a moskiewskimi dowodzonymi przez Jurija Aleksieja Dołgorukowa.

Kapitulacja wojska moskiewskiego pod Cudnowem przed armią koronną hetmana polnego Jerzego Lubomirskiego.

W Królewcu wybuchło powstanie pod wodza Hieronima Rotha, przywódcy opozycji mieszczańskiej w Prusach Książęcych przeciwko rządom Fryderyka Wilhelma Hohenzollerna. Byli oni zwolennikami zjednoczenia Prus Książęcych z Polską. Króla Jan II Kazimierz, mimo obietnic, nie udzielił pomocy powstańcom.

Ucieczka Jerzego Sebastiana Lubomirskiego na Śląsk, będący wówczas pod władzą Habsburgów. Został on skazany przez sejm na karę śmierci, konfiskatę dóbr i utratę czci za podburzanie szlachty przeciw królowi, próbę przejęcia władzy, zdradę stanu i przekupstwa. Wydarzenie to stało się przyczyną rozpoczęcia wojny domowej w latach 1665-1666 zwanej rokoszem Lubomirskiego.

W odpowiedzi na ogłoszoną na sejmie informację o skazaniu na banicję i infamię hetmana polnego i marszałka Jerzego Sebastiana Lubomirskiego przez stronnictwo królewskie, we Lwowie pod laską Adama Ostrzyckiego, została zawiązana konfederacja w jego obronie. Konfederaci poparli wygnanego Lubomirskiego. Działania te stały się preludium do wybuchu wojny domowej zwanej rokoszem Lubomirskiego.

Początek bitwy pod Podhajcami pomiędzy wojskami polskimi  hetmana polnego koronnego Jana Sobieskiego, a Tatarami dowodzonymi przez Krym Gireja i wspomaganymi przez Kozaków. W 1667 r., po rozejmie zawartym przez Rzeczpospolitą z Państwem Moskiewskim, szlachta obawiająca się wzmocnienia władzy królewskiej w oparciu o wojsko, przeforsowała na sejmie uchwałę o redukcji armii koronnej. Decyzję tę podjęto, pomimo trwających walk z Kozakami Piotra Doroszenki, którzy w sojuszu z Chanatem Krymskim, wystąpili przeciwko Rzeczypospolitej, nie godząc się na podział…
Read More

Bitwa pod Bracławiem. Hetman wielki koronny Jan Sobieski zdecydował się uderzyć na zbuntowanych przeciw Rzeczpospolitej Kozaków, osłabionych odejściem na Krym większości wspomagających ich Tatarów. Główne zadanie powierzył dragonii i jeździe. Szybki przemarsz i próba zaskoczenia wojska tatarsko-kozackiego nie powiodła się. Ostrzeżeni w porę Kozacy wycofali sie do górnego miasta, a Tatarzy zajęli dolne. Sobieski postanowił przeprowadzić atak na pozycje tatarskie. Uderzenie Polaków zmusiło Tatrów do ucieczki; pozostawieni sobie Kozacy zdecydowali się poddać zwycięzcy.