8 lutego
Podpisanie przez przedstawicieli Rosji i Prus porozumienia dotyczącego wspólnego zwalczania polskiego powstania – tzw. Konwencja Avenslebena.
Podpisanie przez przedstawicieli Rosji i Prus porozumienia dotyczącego wspólnego zwalczania polskiego powstania – tzw. Konwencja Avenslebena.
Pod Ciepielinami oddział powstańczy naczelnika wojskowego województwa mazowieckiego Kazimierza Mielęckiego został pobity przez mjr. Nielidowa, dowodzącego 2 rotami piechoty i sotnię kozaków.
Pod Świętym Krzyżem zgrupowanie powstańcze gen. Mariana Langiewicza odparło ataki rosyjskich oddziałów z garnizonu kieleckiego płk. Ksawerego Czengiery.
W czasie powstania styczniowego oddział powstańczy gen. Mariana Langiewicza pobił pod Słupią znaczny oddział rosyjski.
Pod Królowym Mostem (k. Prużan) oddział 150 powstańców pod komendą płk. Romana Rogińskiego podczas przeprawy przez rzekę Płoskę został zaatakowany przez siły rosyjskie gen. Nostiza (2 roty piechoty, wsparte przez kozaków i 2 armaty). Za cenę strat powstańcy umknęli przed przeważającym nieprzyjacielem.
Powstańcy pod dowództwem płk. Romana Rogińskiego uderzyli na koszary w Prużanach obsadzone przez garnizon 250 inwalidów. Po krótkiej walce załoga rosyjska skapitulowała przed ok. 90 powstańcami. Zdobyto znaczną ilość broni oraz pieniędzy.
Pod Woskrzeniami oddział powstańczy naczelnika wojskowego powiatu bielskopodlaskiego płk. Aleksandra Szaniawskiego i płk. Walentego Lewandowskiego rozbił kompanię Rewelskiego Pułku Piechoty strzegącą mostów na Krznie, między Białą a Brześciem.. Mimo zdobycia mostu odparcia Rosjan, powstańcy wycofali się w lasy w obawie przed starciem z odsieczą rosyjską.
Gen. Ludwik Mierosławski przekroczył granicę rosyjsko-pruską na Kujawach. Drugi dyktator powstania styczniowego rozpoczął walki z oddziałami carskimi.
Podczas powstania styczniowego pod Staszowem doszło do zwycięskiej potyczki oddziałów gen. Mariana Langiewicza z oddziałem rosyjskim mjr. Zagrzażskiego.
W bitwie o Miechów oddział powstańczy płk. Apolinarego Kurowskiego został rozbity przez Rosjan. Starty polskie wyniosły ok. 300 ludzi (w tym 150 zabitych).
Pod Krzywosądem na Kujawach oddziały gen. Ludwika Mierosławskiego zostały rozbite przez oddziały rosyjskiego 14. Ołonieckiego Pułku Piechoty pod komendą płk. Jurija Szylder-Szuldnera.
Pod Sycyną (k. Białej) powstańcze zgrupowanie naczelnika wojskowego powiatu bielskiego płk. Aleksandra Szaniawskiego, wsparte oddziałem Walentego Lewandowskiego, urządziło nieudaną zasadzkę na 2 roty piechoty rosyjskiej. Dowódca powstańców poległ. Nad pobitą partią powstańczą dowództwo objął Karol Krysiński.
Pod Wolą Okrzejską nowoutworzony oddział liczący 300 powstańców został zaatakowany przez 2 roty piechoty płk. Reutlingera, wsparte przez kozaków. Mimo zaskoczenia powstańcy ponieśli niewielkie straty i wycofali się w lasy, w których połączyli się z oddziałem Marcina Borelowskiego ps. Lelewel.
Pod Nową Wsią (Kujawy) niedobitki oddziału powstańczego dyktatora powstania styczniowego gen. Ludwika Mierosławskiego i duża partia Kazimierza Mielęckiego zostały otoczone i pobite przez 14. Ołoniecki Pułk Piechoty, dowodzony przez płk. Jurija Szylder-Szuldnera. W wyniku tej bitwy Mierosławski opuścił Królestwo Kongresowe i udał się na emigrację, skąd próbował kierować powstaniem. Oddział Mielęckiego niebawem zebrał się i znów włączył do walki.
Gen. Ludwik Mierosławski skompromitowany porażkami pod Krzywosądzem (19 lutego) i Nową Wsią (21 lutego) opuścił, nie zrzekając się dyktatury, Królestwo Polskie.
Pod Małogoszczem doszło do bitwy między siłami powstańczymi gen. Mariana Langiewicza i oddziałami rosyjskimi płk. Włodzimierza Dobrowolskiego. Powstańczy oddział został pobity i poniósł dotkliwe straty w ludziach i sprzęcie. Odwrót Polaków osłaniał skutecznie batalion powstańczy Dionizego Czachowskiego.
Pod Dobrem (koło Zgierza) oddział Józefa Dworzaczka, liczący 300 powstańców, mimo zażartej obrony został rozbity przez rosyjskie siły sztabskapitana Nowrockiego-Oposzyńskiego złożone z 2 rot piechoty i sotni kozaków.
Pod Borkami 3 roty rosyjskiego Rewelskiego Pułku Piechoty wsparte sotnią kozaków rozbili, po zażartej walce, oddział powstańczy komisarza woj. podlaskiego płk. Romana Rogińskiego. Po przegranym starciu partia Rogińskiego liczyła jedynie 12 ludzi. Reszta rozproszyła się.
Oddział Józefa Oxińskiego poniósł porażkę w walce z Rosjanami pod Kuźnicą Grabowską k. Wielunia.
Pod Mrzygłodem w starciu z oddziałem rosyjskim został rozbity oddział powstańczy ppłk. Teodora Cieszkowskiego.
Formujący się oddział powstańczy Jana Matlińskiego ps. Janko Sokół został pobity pod Siwym Bagnem k. Kudelczyna przez 2 rosyjskie roty, szwadron ułanów płk. Georgija Papaafanasopuło, wspartych przez kozaków i 2 działa.
Kapitulacja w Turowie oddziału komisarza woj. podlaskiego Romana Rogińskiego. Powstańcy złożyli broń przed gen. Nostitzem.
Partia Kuczyka, w sile 300 osób, odparła pod Otwockiem (k. Warszawy), natarcie dwukrotnie liczniejszego oddziału rosyjskiego, złożonego z 500 piechurów z Pułku Kostromskiego i sotni kozaków. Zadawszy znaczne straty nieprzyjacielowi, powstańcy bez przeszkód przeprawili się na lewy brzeg Wisły.
Bitwa pod Pieskową Skałą. Zgrupowanie powstańcze dowodzone przez Mariana Langiewicza odparło atak skoncentrowanych kolumn rosyjskich i wycofało się pod Skałę.
Pod Górą Kalwarią oddział Kuczyka, liczący 300 powstańców, został kompletnie rozbity przez ścigający go Rosjan. W boju padło ok. 70 Polaków.