15 lutego
Generał Wojciech Chrzanowski został mianowany naczelnym wodzem armii Królestwa Sardynii w wojnie z cesarstwem Habsburgów.
Generał Wojciech Chrzanowski został mianowany naczelnym wodzem armii Królestwa Sardynii w wojnie z cesarstwem Habsburgów.
Pod Kápolną (dziś: Căpâlna) doszło do starcia powstańczych wojsk węgierskich pod wodzą gen. Henryka Dembińskiego z oddziałami feldmarsz. ks. Alfreda I Windischgrätza.
Rozpoczęła się ciężka, dwudniowa bitwa pod Medyaszem nad rzeką Nágyküküllö. Armia Górnosiedmiogrodzka, dowodzona przez gen. Józefa Bema, wycofała się pod naporem austriackiego Korpusu Siedmiogrodzkiego feldmarsz.-lejt. Antona von Puchnera.
Dymisja gen. Henryka Dembińskiego z funkcji naczelnego wodza armii węgierskiej po przegranej bitwie pod Kápolną (dziś: Căpâlna). Jego miejsce zajął gen. Artúr von Görgey.
Armia Siedmiogrodzka pod dowództwem gen. Józefa Bema zdobyła Wielki Sybin (Nagyszeben, Hermannstadt, Sibiu), broniony przez wojska austriackie i rosyjskie.
Gen. Wojciech Chrzanowski został mianowany głównodowodzącym armii sardyńskiej.
Armia Górnosiedmiogrodzka pod dowództwem gen. Józefa Bema zdobyła Braszów broniony przez oddziały austriackie.
Pod Novarą wojska Piemontu dowodzone przez gen. Wojciech Chrzanowskiego zostały pokonane (m.in. przez niesubordynację niektórych oficerów) w dwudniowej bitwie przez oddziały austriackie feldmarsz. Josepha Radetzky’ego.
Armia Górnosiedmiogrodzka zakończyła, zakończoną sukcesem, ofensywę w Siedmiogrodzie. Ostatnie oddziały rosyjskie płk. Skriatina opuściły terytorium Węgier. Gen. Bem został odznaczony orderem zasługi i awansowanym do stopnia marszałka polnego.
W bitwie o Katanię powstańcza armia sycylijska pod dowództwem gen. Ludwika Mierosławskiego została rozbita przez wojska neapolitańskie.
Ofensywa armii austriacko-rosyjskiej w Banacie, w wyniku której Armia Górnosiedmiogrodzka, dowodzona przez marsz. polnego Józefa Bema, została zmuszona do ewakuacji Banatu.
W lutym 1848 r. we Francji wybuchła rewolucja, a jej echa w krótkim czasie dotarły do reszty państw europejskich. Zrywy rewolucyjno-narodowe z l. 1848-1849 zwane Wiosną Ludów zasięgiem swoim objęły poza Francją, także całe Niemcy, większość Płw. Apenińskiego oraz monarchię habsburską. Nie ominęły również ziem polskich. Jednym z czołowych wówczas polskich działaczy niepodległościowych był gen. Ludwik Mierosławski, uczestnik wymierzonego przeciw Rosji powstania listopadowego. Początkowo dowodził on wielkopolskimi wojskami powstańczymi podczas krótkotrwałego powstania w kwietniu i…
Read More
Rewolucyjne wojska Badenii gen. Ludwika Mierosławskiego odniosły zwycięstwo nad oddziałami pruskimi w bitwie nad rzeką Neckar. Nacierające oddziały gen. Moritza Hirschfelda nie zdołały sforsować rzeki i ze znacznymi stratami zostały odparte.
Rewolucyjne wojska Badenii gen. Ludwika Mierosławskiego odniosły zwycięstwo nad oddziałami pruskimi w starciach pod Landenburgiem i Lauterhausen. Ze względu na brak kawalerii Badeńczykom nie udało się wykorzystać sukcesu i rozbić pobitych Prusaków.
Podczas Wiosny Ludów w Niemczech, wojska pruskie księcia Wilhelma Hohenzollerna przełamały obronę rewolucyjnej armii Badenii na Renie pod Philippsburgiem. Pozycji tych bezskutecznie bronił, z rozkazu naczelnego armii badeńskiej gen. Ludwika Mierosławskiego, Franciszek Sznajde. Za ciężką porażkę odpowiadał Teofil Mniewski, który przedwcześnie wycofał swoje oddziałami do Bruchsal, za co został skazany na karę śmierci.
Jedenastotysięczne oddziały badeńskie, w czasie Wiosny Ludów w Niemczech, prowadzone przez gen. Ludwika Mierosławskiego, stoczyły bitwę pod Waghäusel z dywizją pruską gen. Peukera. Po czterokrotnie podejmowanych atakach przez kolumny Badeńczyków pod komendą płk. Ludwika Oborskiego, wspieranych celnym ogniem artylerii, Prusacy rozpoczęli bezwładną ucieczkę. Rozproszone oddziały rewolucyjne zostały jednak jeszcze tego samego dnia rozbite przez kolejną dywizję pruską gen. Grobena z korpusu gen. Moritza Hirschfelda.
Rewolucyjne wojska Badenii pod komendą gen. Ludwika Mierosławskiego zadały ciężkie straty atakującym Durlach Prusakom. Walki w okolicach tego miasta trwały od 23 czerwca.
W bitwie pod Rastatt kilkunastotysięczna rewolucyjna armia badeńska pod wodzą gen. Ludwika Mierosławskiego została rozbita przez wojska pruskie gen. Moritza Hirschfelda. Toczona od 28 czerwca bitwa przesądziła o upadku Wiosny Ludów w Niemczech. Po klęsce gen. Mierosławski podał się do dymisji.
W czasie narady wojennej generalicji i rządu węgierskiego podczas Wiosny Ludów na Węgrzech feldmarsz. por. Henrykowi Dembińskiemu powierzono stanowisko szefa sztabu i zastępcy naczelnego wodza armii węgierskiej Lázára Mészárosa. Zdymisjonowanym został lubiany przez Węgrów gen. Artúr Görgey, co spowodowało opory wśród samej armii.
Pod Bystrzycą Siedmiogrodzką (węg. Besztertse) Dywizja Bystrzycka z Armii Siedmiogrodzkiej, pod osobistym dowództwem gen. Józefa Bema, starła się z rosyjską dywizją gen. lejt. Magnusa Grotenhjelma oraz austriacką brygadą ppłk. Petera Springinsfelda. Oddziały węgierskie poniosły porażkę w walce z trzykrotnie silniejszym przeciwnikiem. Silny opór Węgrów i niepowodzenia głównej armii rosyjskiej skłoniły jednak dowództwo rosyjskie do wycofania się na przełęcz Borgońską.
Oddziały Armii Górnosiedmiogrodzkiej, mimo przewagi liczebnej i technicznej nieprzyjaciela, pod dowództwem gen. Józefa Bema pobiły pod Sepsiszentgyörgy (płd.-wsch. Siedmiogród) siły austriackiego Korpusu Siedmiogrodzkiego feldmarsz. hr. Eduarda Clam-Gallasa. Węgierskie siły powstańcze odniosły sukces, kilka dni po tym jak zostały pobite oddziały feldmarsz. Clam-Gallasa w pierwszej bitwie pod Sepsiszentgyörgy. Zwycięstwo odniesiono dzięki reorganizacji oddziałów jaki przeprowadził Bem. Po tym starciu oddziały habsburskie wycofały z Braszowa na Fogarasz.
Bitwa pod Szeszwarem (węg. Segesvár) w Siedmiogrodzie. Podczas Wiosny Ludów część Armii Siedmiogrodzkiej pod dowództwem gen. Józefa Bema została rozbita przez dwukrotnie silniejszy rosyjski V Korpus gen. piech. Alexandra von Lüdersa. Oddziałów Bema nie zdążyła wesprzeć idąca mu na pomoc Dywizja Kolożwarska płk. Farkasa Keménya. W bitwie poległ m.in. słynny poeta węgierski, adiutant Bema Sándor Petőfi. Sam Bem ledwo uniknął rosyjskiej niewoli. Spośród 6000 żołnierzy węgierskich, poległo, odniosło rany bądź dostało się do niewoli ok.…
Read More
Podczas Wiosny Ludów na Węgrzech pozostawione w osłonie przez naczelnego wodza rewolucyjnej armii węgierskiej feldmarsz. por. Henryka Dembińskiego dwie dywizje piechoty zostały zaatakowane przez armią austriacką feldmarsz. Juliusa von Haynaua pod Szőregiem. Po kilkugodzinnej walce dowodzone przez Dembińskiego oddziały węgierskie rozpoczęły bezwładny odwrót, jedynie szarże polskich ułanów i węgierskich huzarów powstrzymywały atakującego nieprzyjaciela.
W czasie Wiosny Ludów na Węgrzech w trzeciej bitwie pod Wielkim Sybinem (węg. Nagyszeben, niem. Hermanstadt) oddziały Armii Siedmiogrodzkiej gen. Józefa Bema pobiły rosyjską 15. Dywizję Piechoty gen. lejt. Gustawa Hasforda (wchodzącą w skład V Korpusu gen. piech. Alexandra von Lüdersa). Gen. Bemowi udało się pobić Rosjan dzięki szybkiej koncentracji oddziałów węgierskich i uzyskania znacznej przewagi liczebnej nad nieprzyjacielem. Niedostatek kawalerii w oddziałach Bema spowodował, że Rosjanie ponieśli stosunkowo niewielkie straty.
W czasie Wiosny Ludów na Węgrzech stoczono czwartą bitwę pod Wielkim Sybinem (węg. Nagyszeben, niem. Hermanstadt, zwana także bitwą pod Nagycsür). Oddziały Armii Siedmiogrodzkiej gen. Józefa Bema starły się z całym V Korpusem pod komendą gen. piech. Alexandra von Lüdersa. Wojska Bema uległy znacznej przewadze liczebnej nieprzyjaciela. Węgrzy zostali rozbici. Klęska ta zadecydowała o opanowaniu Siedmiogrodu przez interwencyjne armie rosyjską i austriacką.