1803
Przybycie polskich oddziałów na San Domingo (Haiti).

Do Cap Française na San Domingo przybiły 2 francuskie okręty liniowe z polskimi oddziałami ze 114. Półbrygady francuskiej (wcześniejsza II Legia Włoska) przeznaczone do stłumienia antyfrancuskiego powstania ludności kolorowej. Ogółem na San Domingo w l. 1802-1803 przybyło ok. 6000 legionistów. W trakcie trwających do 1804 r. walk, polscy legioniści ponieśli bardzo ciężkie straty, sięgające 4000 żołnierzy. Z Antyli do Francji powróciło jedynie 330 Polaków. Część legionistów (ok. 500), która dostała się do angielskiej niewoli, została…
Read More

114. Półbrygada francuska (wcześniejsza Legii Włoska) obroniła Cayes na San Domingo przed siłami miejscowych powstańców.

114. Półbrygada francuska (wcześniejsza Legii Włoska) obroniła Cayes na San Domingo przed siłami miejscowych powstańców.

1805
Bitwa pod Castelfranco
Bitwa pod Castelfranco

W bitwie pod Castelfranco niedobitki Legionów Polskich: piechota płk. Józefa Grabińskiego i jazda gen. bryg. Aleksandra Rożnieckiego wespół z dywizją francuską gen. bryg. Jeana-Louisa Reyniera rozbiły i schwytały do niewoli austriacki korpus ks. De Rohan.

1806
Legiony Polskie wzięły udział w bitwie z wojskami neapolitańskimi pod Campo Tenere.

Legiony Polskie wzięły udział w bitwie z wojskami neapolitańskimi pod Campo Tenere.

Pod Maidą (Kalabria, płd. Włochy) oddziały francuskiej Armii Italii gen. dyw. Jeana Reyniera zostały pokonane przez brytyjsko-sycyliski desant gen. mjr. Johna Stuarta. Francuzów wspierały dwa bataliony dawnych Legionów Polskich, dowodzone przez płk. Grabi

Pod Maidą (Kalabria, płd. Włochy) oddziały francuskiej Armii Italii gen. dyw. Jeana Reyniera zostały pokonane przez brytyjsko-sycyliski desant gen. mjr. Johna Stuarta. Francuzów wspierały dwa bataliony dawnych Legionów Polskich, dowodzone przez płk. Grabińskiego. Polacy, stanowiący centrum francuskiego szyku, uciekli po rozbiciu przez Anglików prawoskrzydłowej brygady gen. bryg. Louisa Compère’a. Jedynie III batalion Kazimierza Małachowskiego przez około kwadrans walczył z nieprzyjacielem i osłaniał ucieczkę francuskiego 42. Pułku Piechoty.

W trakcie wojny francusko-pruskiej w 1806 r. do Poznania wjechali, entuzjastycznie witanych przez miejscową ludność, gen. dyw. Jan Henryk Dąbrowski i Józef Wybicki.

W trakcie wojny francusko-pruskiej w 1806 r. do Poznania wjechali, entuzjastycznie witanych przez miejscową ludność, gen. dyw. Jan Henryk Dąbrowski i Józef Wybicki.

Na wieść o wkroczeniu do Poznania wojsk francuskich i gen. dyw. Jana Henryka Dąbrowskiego wybuchło antypruskie powstanie w Kaliszu, które w krótkim czasie ogarnęło całą Wielkopolskę.

Na wieść o wkroczeniu do Poznania wojsk francuskich i gen. dyw. Jana Henryka Dąbrowskiego wybuchło antypruskie powstanie w Kaliszu, które w krótkim czasie ogarnęło całą Wielkopolskę.

W Warszawie utworzono Izbę Najwyższą Wojenną, w skład której weszli Ludwik Gutakowski, Michał Kochanowski, ks. Józef Poniatowski, Stanisław Kostka Potocki i Stanisław Małachowski.

W Warszawie utworzono Izbę Najwyższą Wojenną, w skład której weszli Ludwik Gutakowski, Michał Kochanowski, ks. Józef Poniatowski, Stanisław Kostka Potocki i Stanisław Małachowski.

1807
Tworzenie Komisji Rządzącej pod wodzą Małachowskiego z księciem Poniatowskim na czele wydziału wojennego

Ukonstytuowanie się Komisji Rządzącej, która zarządzała ziemiami zaboru pruskiego, znajdującymi się pod kontrolą wojsk napoleońskich. Prezesem Komisji został Stanisław Małachowski. Na czele wydziału wojennego Komisji Rządzącej stanął ks. Józef Poniatowski.

Oddziały Legii Poznańskiej oraz Legii Północnej zdobyły w brawurowym szturmie Tczew broniony przez Prusaków. W starciu tym odniósł ciężkie rany dowodzący oddziałami polskimi gen. Jan Henryk Dąbrowski.

Oddziały Legii Poznańskiej oraz Legii Północnej zdobyły w brawurowym szturmie Tczew broniony przez Prusaków. W starciu tym odniósł ciężkie rany dowodzący oddziałami polskimi gen. Jan Henryk Dąbrowski.

Początek oblężenia Gdańska przez wojska francusko-polsko-saskie pod dowództwem gen. dyw. Françoisa Josepha Lefebvre’a. W skład oddziałów polskich weszła Legia Północna oraz czteropułkowa Legia Poznańska, przemianowana w kwietniu 1807 r. na 3. Dywizj

Początek oblężenia Gdańska przez wojska francusko-polsko-saskie pod dowództwem gen. dyw. Françoisa Josepha Lefebvre’a. W skład oddziałów polskich weszła Legia Północna oraz czteropułkowa Legia Poznańska, przemianowana w kwietniu 1807 r. na 3. Dywizję Księstwa Warszawskiego. Gdańsk, po ciężkich walkach, skapitulował 29 maja 1807 r. Za zdobycie Gdańska François Lefebvre otrzymał buławę marszałkowską.

Na Mierzei Wiślanej 4. Pułk Piechoty Legii Poznańskiej dowodzony przez płk. Stanisława Ponińskiego starł się oddziałami pruskimi gen. Roquette usiłującymi nie dopuścić do zamknięcia oblężenia Gdańska. W tym dniu rozpoczęło się ścisłe oblężenie Gdańska prz

Na Mierzei Wiślanej 4. Pułk Piechoty Legii Poznańskiej dowodzony przez płk. Stanisława Ponińskiego starł się oddziałami pruskimi gen. Roquette usiłującymi nie dopuścić do zamknięcia oblężenia Gdańska. W tym dniu rozpoczęło się ścisłe oblężenie Gdańska przez francusko-polsko-saskie oddziały. Walki wokół Gdańska trwały do 27 maja 1807 r., gdy oddziały napoleońskie wkroczyły do miasta.

Siły brytyjsko-rosyjskie podjęły próbę przerwania oblężenia Gdańska. Gen. mjr. Nikołaj Kamieński ze swoim ośmiotysięcznym oddziałem dokonał desantu pod miastem. Batalion polskiego 10. Pułku Piechoty Księstwa Warszawskiego mjr. Antoniego Downarowicza odpar

Siły brytyjsko-rosyjskie podjęły próbę przerwania oblężenia Gdańska. Gen. mjr. Nikołaj Kamieński ze swoim ośmiotysięcznym oddziałem dokonał desantu pod miastem. Batalion polskiego 10. Pułku Piechoty Księstwa Warszawskiego mjr. Antoniego Downarowicza odparł Rosjan, zadając im ciężkie straty.

Wojska francusko-polsko-saskie marsz. Françoisa Lefebvre’a rozpoczęły szturm obleganego od 7 marca Gdańska. Dzień wcześniej saperzy francuscy detonowali minę, która uczyniła wyłom w umocnieniach twierdzy. Obok Polaków z 3. Dywizji Księstwa Warszawsk

Wojska francusko-polsko-saskie marsz. Françoisa Lefebvre’a rozpoczęły szturm obleganego od 7 marca Gdańska. Dzień wcześniej saperzy francuscy detonowali minę, która uczyniła wyłom w umocnieniach twierdzy. Obok Polaków z 3. Dywizji Księstwa Warszawskiego uderzyły polskie 2. i 3. Pułk Piechoty oraz francuskie 44. Pułk Piechoty i 2. Pułk Lekkiej Piechoty. Mimo ciężkich strat od ognia obrońców żołnierze polscy prowadzeni przez por. Piotra Szembeka dotarli do umocnień pruskich. Ich dalszą akcję zatrzymała informacja o rozpoczęciu rozmów kapitulacyjnych.

Gen. por. Friedrich von Kalckreuth podpisał kapitulację Gdańska przed korpusem francusko-polsko-saskim marsz. Françoisa Lefebvre’a. Według uzgodnień, obrońcy mieli prawo opuścić miasto z bronią po złożeniu obietnicy, że w ciągu roku nie podejmą walk

Gen. por. Friedrich von Kalckreuth podpisał kapitulację Gdańska przed korpusem francusko-polsko-saskim marsz. Françoisa Lefebvre’a. Według uzgodnień, obrońcy mieli prawo opuścić miasto z bronią po złożeniu obietnicy, że w ciągu roku nie podejmą walki przeciw siłom cesarskim. 2 dni później skapitulowała twierdza Wisłoujście. Za ten sukces marsz. Lefebvrowi został nadany tytuł księcia Gdańska.

Kapitulacja twierdzy Wisłoujście przed wojskami francusko-polsko-saskimi marsz. Françoisa Lefebvre’a. Nastąpiła ona 2 dni po poddaniu Gdańska.

Kapitulacja twierdzy Wisłoujście przed wojskami francusko-polsko-saskimi marsz. Françoisa Lefebvre’a. Nastąpiła ona 2 dni po poddaniu Gdańska.

Zdobycie Gdańska.

Jesienią 1806 r. wybuchła wojna Francji z IV koalicją antynapoleońską. Przeciw Napoleonowi wystąpiły czynnie obok Wielkiej Brytanii, Prusy oraz Rosja. Po szybkim rozbiciu armii pruskiej w Turyngii (bitwy pod Jeną i Auerstädt) przez Napoleona, Wielka Armia wkroczyła najpierw do Berlina, a potem na ziemie, które do czasów rozbiorów należały do Rzeczpospolitej. Zwycięską armię żywiołowo wsparli Polacy z zaboru pruskiego, liczący na pomoc w odzyskaniu niepodległości przez Polskę. Mimo paniki, jaka początkowo ogarnęła armię i administrację…
Read More

Powstanie Księstwa Warszawskiego.
Powstanie Księstwa Warszawskiego.

W 1795 r. III rozbiór Polski, w którym uczestniczyły Królestwo Prus, Monarchia Habsburska i Cesarstwo Rosyjskie, ostatecznie zlikwidował Rzeczpospolitą Obojga Narodów. Lecz walkę o odzyskanie niepodległości Polacy rozpoczęli u boku Francuzów już na przełomie 1796 i 1797 r. Gen. Jan Henryk Dąbrowski sformował we Włoszech Legiony Polskie, które u boku armii francuskiej walczyły w Lombardii z Rosjanami i Austriakami. 10 lat walk Polaków u boku wojsk Napoleona we Włoszech, Niemczech i na Karaibach oraz masowe…
Read More

Protektor utworzonego dwa tygodnie wcześniej, na mocy traktatu tylżyckiego, Księstwa Warszawskiego Cesarz Francuzów Napoleon I nadał konstytucję nowemu państwu. Uroczystość odbyła się w Dreźnie. Mimo propozycji Komisji Rządzącej, która zarządzała ziemiami

Protektor utworzonego dwa tygodnie wcześniej, na mocy traktatu tylżyckiego, Księstwa Warszawskiego Cesarz Francuzów Napoleon I nadał konstytucję nowemu państwu. Uroczystość odbyła się w Dreźnie. Mimo propozycji Komisji Rządzącej, która zarządzała ziemiami polskimi wyzwolonymi przez armię francuską, przywrócenia Konstytucji 3 Maja, na rozkaz cesarza sekretarz stanu Hugo Maret ułożył zupełnie nowy akt. Zgodnie z nim Księstwo Warszawskie było monarchią konstytucyjną z dziedzicznym władcą z dynastii saskiej. Księciem Warszawskim został król Saksonii Fryderyk August. Nowa konstytucja wprowadzała…
Read More

Powołano rząd Księstwa Warszawskiego w miejsce rozwiązanej Komisji Rządzącej. Prezesem Rady Ministrów został Stanisław Małachowski, a na czele ministerstwa wojny stanął ks. Józef Poniatowski.

Powołano rząd Księstwa Warszawskiego w miejsce rozwiązanej Komisji Rządzącej. Prezesem Rady Ministrów został Stanisław Małachowski, a na czele ministerstwa wojny stanął ks. Józef Poniatowski.

1808
Pod Medina del Rio Seco francuski Korpus Obserwacyjny Zachodnich Pirenejów marsz. Jeana Baptiste’a Bessièresa rozbił Armię Starej Kastylii gen. Gregorio de la Cuesty i Armię Galicji gen. Joaquina Blake y Joyesa. W starciu wzięła udział 6. kom

Pod Medina del Rio Seco francuski Korpus Obserwacyjny Zachodnich Pirenejów marsz. Jeana Baptiste’a Bessièresa rozbił Armię Starej Kastylii gen. Gregorio de la Cuesty i Armię Galicji gen. Joaquina Blake y Joyesa. W starciu wzięła udział 6. kompania z 2. szwadronu Pułku Szwoleżerów pod kpt. Wincentym Radzimińskim. Polacy uczestniczyli w szarży kawalerii cesarskiej prowadzonej przez legendarnego dowódcę kawalerii – gen. dyw. Antoine’a Lasalle’a. Atak ten doprowadził do zniszczenia Armii Galicji gen. Blake. Kawalerzyści marsz. Bessièresa zdobyli…
Read More

Szarża pod Somosierrą.

Na przełomie 1807 i 1808 r. narastał wewnętrzny kryzys polityczny w Hiszpanii. Skłóceni ze sobą byli król Karoli IV Burbon i następca tronu ks. Asturii Ferdynand. Sytuację wewnętrzną dodatkowo komplikował pełniący funkcje premiera faworyt królewski Manuel Godoy ks. Pokoju, znienawidzony przez ogół Hiszpanów. Rewolucyjna sytuacja w Hiszpanii skłoniła Karola IV i ks. Asturii do odwołania się do arbitrażu sojusznika Hiszpanii, cesarza Francuzów Napoleona Bonapartego. Napoleon zaprosił skłóconą rodzinę na bezpośrednie negocjacje do Francji, do Bajonny.…
Read More

1809
Książę Józef Poniatowski Naczelnym Wodzem Armii Księstwa Warszawskiego.
Książę Józef Poniatowski Naczelnym Wodzem Armii Księstwa Warszawskiego.

Po dwóch latach od powstania Wojska Polskiego i Księstwa Warszawskiego dotychczasowy minister wojny ks. Józef Poniatowski został mianowany przez Księcia Warszawskiego Fryderyka Augusta Naczelnym Wodzem Armii Księstwa Warszawskiego. Posunięcie to było konieczne, z powodu narastającego zagrożenia wojennego dla Francji i jej sojuszników ze strony Austrii, która zaczęła się jawnie zbroić i stała się głównym filarem kształtującej się V koalicji antynapoleońskiej. Dotychczasowy naczelny dowódca Wojska Polskiego, marsz. Davout, sprawujący dowództwo również wojsk napoleońskich stacjonujących w Niemczech,…
Read More

Pod Ciudad Real w Hiszpanii została stoczona bitwa między IV Korpusem gen. dyw. Horace’a Sébastianiego, wspartym Dywizją Legii Nadwiślańskiej gen. dyw. Jeana de Valence’a (łącznie 12000 ludzi), a Armią La Manchy gen. por. Tomása de Morla y Pac

Pod Ciudad Real w Hiszpanii została stoczona bitwa między IV Korpusem gen. dyw. Horace’a Sébastianiego, wspartym Dywizją Legii Nadwiślańskiej gen. dyw. Jeana de Valence’a (łącznie 12000 ludzi), a Armią La Manchy gen. por. Tomása de Morla y Pacheco, 3. hrabiego de Cartoajal. Mniej liczne oddziały francuskie, przeprawiając się przez Guadianę, wdały się w walkę z regularnymi oddziałami hiszpańskimi (m.in. Królewskim Pułkiem Karabinierów), których wsparły liczne formacje partyzantów hiszpańskich. W czterogodzinnej walce decydującą rolę odegrał Pułk…
Read More

Początek kampanii 1809 r.
Początek kampanii 1809 r.

Trzydziestotysięczny austriacki VII Korpus pod dowództwem arcks. Ferdynanda d’Este przekroczył granicę Księstwa Warszawskiego, rozpoczynając działania zbrojne w wojnie polsko-austriackiej 1809 r., która była częścią walk V koalicji antynapoleońskiej z Francją. Początkowo przewaga Austriaków kształtowała się na poziomie jak 2:1, po bitwie raszyńskiej, wzrosła jeszcze bardziej, gdy oddziały saskie opuściły terytorium Księstwa Warszawskiego. Mimo przewagi nieprzyjaciela, to właśnie oddziały polskie świetnie dowodzone wygrały kampanię 1809 r. Ks. Józef Poniatowski, Naczelny Wódz Wojska Polskiego, poprowadził swoje oddziały…
Read More