15 sierpnia 1920 roku przeszedł do historii jako dzień przełomu w Bitwie Warszawskiej i jeden z najważniejszych momentów w dziejach odrodzonej Rzeczpospolitej.
Po kilku dniach niezwykle ciężkich walk w defensywie, Wojsko Polskie przejęło inicjatywę i przeprowadziło skuteczne działania przeciw nacierającej Armii Czerwonej. W rejonie Radzymina, Ossowa i Wołomina polskie oddziały odrzuciły bolszewików na wschód, niwecząc ich plan zdobycia Warszawy. Zdecydowany opór na przedpolach stolicy otworzył drogę do zwycięskiej kontrofensywy znad Wieprza.
Polscy żołnierze toczyli wyjątkowo ciężkie walki o podwarszawski Radzymin, który wielokrotnie przechodził z rąk do rąk. Właśnie 15 sierpnia ostatecznie udało się odeprzeć bolszewików i opanować miasto. Równie ważne znaczenie miała Przeprowadzona dzień wcześniej obrona Ossowa, gdzie młodzi chłopcy, ochotnicy wykazali się niezwykłą odwagą i determinacją.
Odniesione zwycięstwo miało ogromne znaczenie psychologiczne – Polacy po raz pierwszy od początku bolszewickiej ofensywy wyraźnie przejęli inicjatywę. Armia Czerwona, przekonana dotąd o nieuchronnym zdobyciu Warszawy, została zmuszona do odwrotu na wielu odcinkach frontu.
Rosyjscy jeńcy wspominali, że nad polskimi oddziałami ujrzeli postać Matki Bożej i uciekali z pola bitwy. Należy odnotować, że 15 sierpnia to jedno z najważniejszych świąt kościelnych – uroczystość Wniebowzięcia NMP, co z pewnością miało wpływ na symboliczny wymiar walk. Wydarzenia na przedpolach Warszawy przeszły do historii jako „Cud nad Wisłą”.
Wojsko Polskie w ostatniej chwili odwróciło losy wojny i pokonało nieprzyjaciela u wrót stolicy. Na pamiątkę tego zwycięstwa dzień 15 sierpnia obchodzony jest jako Święto Wojska Polskiego. Jest to czas oddawania hołdu wszystkim żołnierzom, którzy walczyli o wolność i niepodległość Ojczyzny.
Bitwa Warszawska została uznana za 18. decydującą batalię w dziejach całego świata – wspólny wysiłek armii i narodu polskiego zatrzymał pochód rewolucji komunistycznej na zachód Europy.
